ျမန္မာလူငယ္ေတြ ည့ံၾကပါသလား..?

လြန္ခဲ့သည့္(၃)လ ေက်ာ္ခန္႔ ေလာက္က အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုတြင္ '' ျမန္မာလူငယ္ေတြ ည့ံၾကပါသလား '' ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးႏွင့္ ေဆြးေႏြးထားသည္ကုိေတြ႕ရသျဖင့္ စိတ္ဝင္တစား ဝင္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိပ္စာလဲ ဆုိတာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားလုိ႔မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေနာက္မွ ယခုကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ဘေလာ့ဂ္ေရးျဖစ္လာေတာ့ လူငယ္ပီပီမေနႏုိင္လြန္းသျဖင့္ ျပန္ၿပီးအစေဖာ္လုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေဆြးေႏြးပြဲေလး တစ္ခုလုပ္လုိက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္ဗ်ာ။

ပထမဆုံးအေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ေတြကုိ ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားပါမယ္။ ''ျမန္မာလူငယ္ေတြည့ံၾကပါသလား''ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ပုိ႔စ္မတင္ေသးမွီကတည္း က ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္ ကြၽန္ေတာ္ပင္ ျပန္ေမးၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ အခုစာေရးေနတဲ့ 'ကြၽန္ေတာ္ကစ၍ ည့ံတယ္ ' လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေျပာႏုိင္စရာ အခ်က္ေတြက ရိွေနဦးမွာပါ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ည့ံတာနဲ႔ ဖ်င္းတာမတူပါဘူးဗ်ာ။ ည့ံတယ္ဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကုိက မႀကိဳးစားလုိ႔ျဖစ္တာလား (ဒါမွမဟုတ္)ပင္ကုိယ္အရည္အခ်င္းကုိက ဥာဏ္ထုိင္း ေနလုိ႔လား။ အျခားအျခားေသာအေၾကာင္းအရင္းမ်ားနဲ႔ စဥ္းစားစရာအခ်က္ေတြကလည္းရိွေနပါေသးတယ္။ ဖ်င္းတာကေတာ့ လုံးဝကုိသုံးမရေအာင္ျဖစ္သြားတာပါ ။ လုံးဝႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ကုိမရိွေတာ့တာ။ ဒါကကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အျမင္ တစ္ခုမွ်သာလွ်င္ျဖစ္ပါတယ္။ (၁ဝ)တန္းေအာင္ၿပီး တတ္ႏုိင္တဲ့မိဘေတြကေတာ့ သားသမီးေတြကုိ (day) တက္ခုိင္းခ်င္ခုိင္းမယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္း တက္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြကေတာ့ အေဝးသင္တက္ရမယ္။ (၁ဝ)တန္းမွာ ေအာင္ခ်က္ ေကာင္းတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေဆး၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ေရေၾကာင္းသိပၸံ၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးဆုိင္ရာ အစရိွတဲ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းမ်ားမွာ ဘဝအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းႏုိင္တဲ့ ပညာေတြကုိ အခြင့္အလမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ တက္ေရာက္ခြင့္ရိွၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ (က) နဲ႔ (ခ)ဆုိၿပီး အုပ္စု(၂)စု ကြဲသြားတာေပါ့။ (က) အုပ္စု ဝင္ေတြက ေဆး၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ေရေၾကာင္းသိပၸံ၊ စုိက္ပ်ဳိးေရး စတဲ့တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းမ်ား ကေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမွတ္စာရင္း ျပည့္မွီမွ တက္လုိ႔ရတဲ့ေက်ာင္းေတြပါ။ ေနာက္ (ခ) အုပ္စုဝင္ေတြက်ေတာ့ ရုိးရုိး သာမန္ဝိဇၨာ၊ သိပၸံဘြဲ႕ေတြရႏုိင္တဲ့ လုိင္းေတြပါ။ အဲ့ဒီ့မွာ (က) အုပ္စုထဲလည္းမပါ၊ (ခ)အုပ္စုထဲလည္းမပါတဲ့ က်န္လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရိွေသးတာေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ ဘဝရဲ႕ အေျခအေန အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတုိ႔ကုိေတာ့ (ဂ) အုပ္စုဝင္ေတြလုိ႔ သတ္မွတ္လုိက္လုိ႔ရပါတယ္။ (က) (ခ) (ဂ) အုပ္စု (၃)စုလုံးကုိ ျပန္ၿပီး ၿခဳံငုံၾကည့္လုိက္ေတာ့ (က) အုပ္ဝင္ေတြမွာ သိပ္အဆုိးအရြားႀကီးထဲ မပါႏုိင္ေလာက္ဘူးလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ယူဆပါတယ္။ သူတုိ႔က ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ဘြဲ႕ရရင္ ျပည္တြင္းမွာ တင္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း ရဖုိ႔အတြက္ ရာခုိင္ႏႈန္းအမ်ားဆုံးရိွထားတဲ့ သူေတြျဖစ္လုိ႔ပါ။ (ခ) အုပ္စုဝင္ေတြကေတာ့ သာမန္ရုိးရုိး ဝိဇၨာ၊ သိပၸံ သမားေတြ ဆုိေတာ့ မိဘလက္ငုပ္လက္ရင္း အလုပ္အကုိင္ေတြရိွရင္ ဆက္လုပ္ၾကမယ္။ တျခားလမ္းေတြကုိလည္း သူတုိ႔ဖာသာ ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းမယ္။ သတင္းစာေၾကာ္ျငာမွာ ကုပၸဏီ တစ္ခုက ဘြဲ႕ရပညာတတ္လုိ႔ ေခၚလာရင္သြားၿပီး အင္တာဗ်ဴးဝင္လုိ႔ ေတာင္မွ ရႏုိင္ပါေသးတယ္။ (ဂ) အုပ္စုဝင္ေတြ က်ေတာ့ အခြင့္အလမ္းအနည္းဆုံး သမားေတြပါပဲ။ လက္ရိွျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္ရွာေဖြလုိ႔ရတဲ့အေနအထားကုိ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရရင္ (က) နဲ႔ (ခ) အုပ္စုမဝင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ျပင္ပက အသက္ေမြးမႈဝမ္းေက်ာင္း အတတ္ပညာသင္တန္း တစ္ခုခု၊ ဥပမာ - ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းလုိမ်ဳိး (၃)လျပတ္၊ (၆)လျပတ္သင္တန္း တက္လုိ႔ သင္းတန္းဆင္းလက္မွတ္ေတြ ရိွခဲ့ရင္လည္း ကုပၸဏီေတြမွာ အလုပ္ေလွ်ာက္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီ့ (က) (ခ) (ဂ) အုပ္စု (၃)စုထဲမွာတင္မွ ဘယ္အထဲမွလည္းမပါတဲ့ ဟုိမရာက္၊ ဒီမေရာက္ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ကုိ (ဃ) အုပ္စုလုိ႔ ရွင္းေအာင္သတ္မွတ္လုိက္မယ္။ လက္ရိွျမန္မာျပည္မွာ (ဃ) အုပ္စုဝင္လူငယ္ေတြက ရာခုိင္ႏႈန္း ထက္ဝက္နီးပါးရိွလိမ့္မယ္လုိ႔ေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္ယူဆပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းေလာက္က ျမန္မာျပည္မွာ ကြၽန္ေတာ္ရိွေနစဥ္ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းႀကီး တစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ဆုံတယ္။ 'မင္းအခုဘာလုပ္ေနတာလဲ 'လုိ႔ေမးတာ့ ' ဟုိေယာင္ဒီေယာင္အလုပ္ ' တဲ့ ။ ကြၽန္ေတာ္က အ့ံၾသတႀကီးျဖစ္ကာ ' မင္းကြန္ပ်ဴတာတကၠသုိလ္တက္ေနတာလုိ႔ ငါၾကားတယ္ကြ အခုမင္းက မဟုတ္ဘူးလား ' လုိ႔ေမးမိေတာ့ သူက ' ေအးေလကြာ ေက်ာင္းကဘြဲ႔ရၿပီးတာ တစ္ႏွစ္ရိွၿပီ၊ အခုထိဘာအလုပ္မွ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊ အႀကိဳက္မေတြ႔ေသးလုိ႔ကြ ' လုိ႔ သာျပန္ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ သူကေတာ့ သာမန္ရုိးရုိး ဝိဇၨာဘြဲ႕နဲ႔ေက်ာင္းၿပီးထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္မွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနတာ သိလုိက္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ထူးထူးခြၽန္ခြၽန္ျဖစ္သြားတဲ့ တစ္ေယာက္ေတာ့ မွတ္မိတယ္။ သူက အခု အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းဆက္တက္ရင္းနဲ႔ တစ္ဖက္ တစ္လမ္းကေန (၁ဝ)တန္းေက်ာင္းသားေတြကုိ က်ဴရွင္ျပန္ျပေပးေနတာပါ။ အခုဆုိရင္ သူကၿမဳိ႕မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္ေနၿပီ။ ေလးစားဖုိ႔ေကာင္းတာက သူ႔မိဘအသုိင္းအဝန္းမွာ ဝင္ေငြမ်ားမ်ားစားစားမရိွတဲ့ၾကားက သူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ တစ္လဝင္ေငြ (၃)သိန္းဝန္းက်င္ရွာႏုိင္တယ္ေလ။ ေက်ာင္းစရိတ္ရတဲ့အျပင္ မိဘ လက္ထဲကုိလည္း ေငြျပန္အပ္ႏုိင္ေသးတယ္။ မူလတန္းတုန္းက ေက်ာင္းအတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ကုိ ျပန္ေတြ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္က ဆုိက္ကားနင္းေနတယ္။ တစ္ေယာက္ကေစ်းထဲမွာ ကူလီထမ္း ေနတယ္။ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဆးလိပ္ခုံမွာ ေဆးလိပ္သမျဖစ္ေနၿပီ။ ကေလးေတြေတာင္ရၿပီလား မေျပာတတ္ဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ေျပာလုိ႔မကုန္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အစရိွသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ကဲ..စာရွည္သြားၿပီ။ အဓိက ကြၽန္ေတာ္ေဆြးေႏြးခ်င္တာက ' ျမန္မာလူငယ္ေတြ အမ်ားစု ည့ံေနၾက ပါသလား ?၊ ဆုိတဲ့အခ်က္ပါ။

လာေရာက္သူ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား၊ ဘေလာ့ဂ္မေရးဘဲ စာလာဖတ္ခဲ့သူမ်ားပါလာခဲ့ရင္လည္း ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးလုိပါက ဒီအေၾကာင္းအရာေလးေအာက္မွာ မိတ္ေဆြတုိ႔ရဲ႕ အျမင္နဲ႔ ေဆြးေႏြး ခ်င္တာေလးေတြကုိ လြတ္လပ္စြာ ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးႏုိင္ၾကပါတယ္။ ေဆြးေႏြးဖုိ႔အတြက္ comment ေတြ ေပးထားခဲ့ပါလုိ႔ ေျပာရင္းနဲ႔....အနာဂါတ္မနက္ျဖန္အတြက္ အားသစ္ေတြေမြးဖြားႏုိင္ဖုိ႔ အိပ္ယာဝင္ရ ေတာ့မယ္။

တက္လူငယ္....

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....