ဘ၀အေမာေတြ ..ေျဖသိမ့္လုိက္

ႏုိးတ၀က္အိမ္မက္နဲ႔ ဘ၀ပ်က္ည

ဘ၀က အိမ္မက္မက္သလုိ
မေန႔ကတစ္မ်ဳိး ဒီေန႔တစ္မ်ဳိးနဲ႔
ေရႊရိွတယ္ ေငြရိွတယ္
လုပ္ခ်င္တဲ့အရာအားလုံး
ျဖစ္ခဲ့ရ...
ျပည့္စုံတဲ့ဘ၀လုိ႔ရယ္ေတာင္မွ
ထင္မွတ္မွားကာ ေအာင့္ေမ့ခဲ့ရ။

ေဟာ...
ဒီေန႔ၾကည့္စမ္း
ဘယ္ကစၿပီး ဘာေတြကုိလုပ္လုိ႔
ဘယ္အရာက စရမယ္ဆုိတာ
ေတြးၾကည့္ရင္းက ရင္ေလးလွတယ္
ငါ့ဘ၀ရယ္...။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ဆိတ္သုန္း
ေအာင္ျမင္မႈေတြ က်ရႈံး
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ ရုိက္ခ်ဳိးခံရ
ဘ၀အစိတ္အပုိင္းေတြ အရစ္ျပဳန္း
က်ဳိးျပတ္ က်ဳိးမဲ့သြားတဲ့ ဂီတာတစ္လက္လုိ
ဒီသံစဥ္ေတြ ဒီကာရံေတြ
ဆက္လက္ကြန္႔ျမဴး ေတးသံၾကဴးဖုိ႔
ေလာေလာဆယ္ဘ၀မယ္
မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တယ္ ...။

ဘ၀က အိမ္မက္လွလွ
ေတးသြားခ်ဳိခ်ဳိေတြကုိ ခံစားရင္း
လြင့္ေမ်ာရင္း ကာရံေတြသီ
အခ်ိန္ေတြလည္း အလီလီ
ကုန္လြန္ကြယ္ေပ်ာက္ တမုိးေသာက္ေတာ့
အိမ္မက္ေတြက ႏုိးထငါ့ဘ၀
ဘ၀ဆုိတာ ဒါလားလုိ႔
ငါ ..အခုမွ ဂဃနဏ
ေသခ်ာခံစား နားလည္ထားလုိက္တယ္ ...
အဲဒီ့အခ်ိန္က်မွ ငါ့၀က
မလွမပ လဲၿပဳိက်ေနၿပီ
ႏုိးတစ္၀က္အိမ္မက္မွာ
ဘ၀ပ်က္ေနခဲ့တာပါလား ...။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရင္မွာရွိေနသေရြ႕ေတာ့
မနက္ျဖန္ဆုိတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ေန႔သစ္ေတြ
သာယာစုိေျပေနဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕ ...
မေန႔ကဆုိတာ အိမ္မက္
မနက္ျဖန္ဆုိတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္(အနာဂါတ္)
ဒီေန႔က လက္ရိွဘ၀
ဒီအခ်ိန္မွာ ငါႏုိးထကာ
ႀကဳိးစားရမွာပဲေလ ...။

အင္း ...
စုတ္ျပတ္ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ဘ၀နဲ႔
ေလာကဓံရဲ႕ မုန္တုိင္းထန္ထန္မွာ
ပန္းတုိင္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ
မသဲမကြဲ ေ၀းေနစမ္းပါေစဦးေတာ့
ငါတုိ႔ေတြ ဒီခရီးကုိကုိ အႏုိင္ျဖတ္ကူးၾကတာေပါ့ ...။

photo : google image

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အေမသုိ႔ ... တမ္းခ်င္းမ်ား

“ အေမသုိ႔ ”

အေမ ...
စာမလာ သတင္းမၾကား
အေဝးဆီမွာ ေရာက္ေနရတဲ့
သားေတေလကုိ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္ ...။

အေမ...
လြမ္းေရးထက္ ဝမ္းေရးခက္မုိ႔
အေမ့ရင္ခြင္ ေအးရိမ္ၿမဳံေအာက္က
ေျပးထြက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕
အျဖစ္အပ်က္ကုိ မၾကည့္ရက္မွန္း
သားသိပါတယ္ အေမရယ္ ...။

အေမ ...
သားမရိွတဲ့ ေနရပ္ရြာမွာ
တုိင္းတပါးက သားအတြက္
ရတက္မေအး ပူးေဆြးေသာကနဲ႔
ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ လြမ္းလ်က္ေနတာ
သားသိပါတယ္ အေမရယ္ ...။

အေမ ...
အေမတစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ဆဲပဲ
အေမ့အပါးမွာ ခ်စ္သားမရိွခ်ိန္
ေနေကာင္းက်န္းမာ ရိွပါေလစ
ညစဥ္ညတုိင္း ေတြးမိေလတုိင္း
သားေလ .. အိပ္ေရးမဝခဲ့ရဘူး ...။

အေမ ...
ေရႊျပည္ေတာ္ကုိ ျပန္လာလုိလည္း
သားရည္မွန္းခ်က္ တဝက္တပ်က္
ခရီးဆက္ဆဲ ဘဝထဲမုိ႔
ေရႊျပည္ေတာ္ျပန္ အိမ္မက္ခရီးက
ေမွ်ာ္တုိင္းေဝးဆဲပါ အေမ ...။

အေမ ...
ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ဝ
အနာဂါတ္ေတြ လွပတဲ့
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္ ...။

photo : google image.

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ရင္ထဲက အမွတ္တရ

ေတြ႕ဆုံပြဲက်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ဆုိဂုိကုန္တုိက္အတြင္းရိွ နတ္ျပည္နန္းေတာ္ ျမန္မာစားေသာက္ဆုိင္

ကြၽန္ေတာ္ မထင္မွတ္ခဲ့တဲ့ မေလးေရာက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ေတြ႕ဆုံပြဲေလးတစ္ခု (၁၁-၁၀-၂၀၀၉)ရက္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးစီးခဲ့ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး စိတ္ပင္ပမ္း၊ လူပင္ပမ္းႀကီးစြာနဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်နည္းလြန္းလွတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုအေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထားၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တာ အခုဆုိရင္ အဲဒီ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အထေျမာက္ခဲ့ၿပီေလ။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝတစ္သက္တာမွာ ဒီလုိအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ရႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီပြဲေလး ၿပီးေျမာက္သြားသည့္တုိင္ ရင္ထဲမွာ တေငြ႕ေငြ႕နဲ႔ေအာင့္ေမ့သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနဦးမွာပါ။ ေနာက္ထပ္ ဒီလုိအခြင့္အေရးမ်ဳိး ႀကဳံႀကဳိက္လာဖုိ႔ကုိလည္း ေမွ်ာ္လင့္ေနဦးမွာပါ။ ဘဝမွာ သတိတရျဖစ္ေစေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ား၊ အမွတ္ရစရာေလးမ်ားထဲမွ အမွတ္တရ တစ္ခုျဖစ္မည္ဆုိလွ်င္လည္း မမွားပါ။ ထုိအမွတ္တရတစ္ခုအတြက္ ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ားကုိ တစိတ္တေဒသေလာက္ပဲျဖစ္ေစ မွတ္တမ္းတင္ထားရစ္ခဲ့ရေပမည္။

အဲဒီေန႔မတုိင္ခင္ကေပါ့... ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဒီပြဲျဖစ္ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အပင္ပန္းခံခဲ့ရတယ္ဆုိတာ တခ်ဳိ႕ရင္းႏွီးသူမ်ားသာ သိခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြကေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု မလြဲမေသြ ရင္ဆုိင္ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမွာပဲ။ မေလးရွားဆုိတာက ကုိယ့္ရဲ႕တုိင္းျပည္မဟုတ္သလုိ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာလုိမ်ဳိး ႏုိင္ငံသား လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ျပည့္ျပည့္ဝဝခံစားခြင့္ ရိွတာမဟုတ္။ ဒီၾကားထဲ ကုိယ္ေတြက သူတပါးတုိင္းျပည္မွာ ေရာက္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသား (လူမ်ဳိးျခား)ေတြပါ။ တကယ္ေတာ့ သူတပါးတုိင္းျပည္မွာ ေနခ်င္သလုိေန၊ ထုိင္ခ်င္သလုိထုိင္၊ စားခ်င္သလုိစား၊ သြားခ်င္သလုိသြား၊ လာခ်င္သလုိလာလုိ႔ မရဘူးဆုိတာ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ဖူးသူတုိင္း သိၿပီးျဖစ္ၾကပါလိမ့္မယ္။

ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ မေလးရွားႏုိင္ငံဟာ ျမန္မာျပည္ထက္ပင္ အေမွာင္ထဲက ဒုစရုိက္သမား၊ မသမာသူမ်ား သာ၍ေပါမ်ားပါေသးတယ္။ မေလးရွား အတုိက္ခံပါတီေတြရိွသလုိ ဆႏၵျပပြဲေတြကလည္း ရိွထားေတာ့ လတ္တေလာ ႏုိင္ငံေရးဟာ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ မေလးရွား လဝက (လူဝန္မႈႀကီးၾကပ္ေရး)ရဲ႕ တရားမဝင္ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ေရး အစီအမံေတြေၾကာင့္ အမ်ားသူငါ ရုံးပိတ္ရက္ စေန၊ တနဂၤေႏြ လုိေန႔မ်ားမွာ ၿမဳိ႕တြင္းလူစည္ကားရာ ေနရာတုိင္း ေတြ႔ကရာျမင္ကရာ ႏုိင္ငံျခားသားလုိ႔ ထင္ရတဲ့လူတုိင္းကုိ ဟုိဟာစစ္၊ ဒီဟာစစ္ လုပ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြက အဲလုိအစစ္ေဆးခံရမွာမ်ဳိးကုိ တရားဝင္ေနထုိင္တာပဲျဖစ္ေစ၊ တရားမဝင္ေနတဲ့သူပဲျဖစ္ေစ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိပါတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေန မၿငိမ္မသက္မႈေတြၾကားထဲက မေလးရွားေရာက္ ဘေလာဂ့္ဂါမ်ား ႀကဳိးစားၿပီးေတာ့ တနဂၤေႏြအားလပ္ရက္တစ္ခုမွာ ဒီေတြ႕ဆုံပြဲေလးကုိ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ႔ဆုံပြဲကုိ မေလးရွားႏုိင္ငံ ကြာလာလမ္ပူၿမဳိ႔ ဆုိဂုိကုန္တုိက္အတြင္းရိွ နတ္ျပည္နန္းေတာ္ စားေသာက္ဆုိင္၌ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဤပြဲသုိ႔ ဘေလာဂ့္ဂါ(၁ဝ)ဦး၊ ဧည့္သည္ေတာ္ (၄)ဦး စုစုေပါင္း (၁၄)ဦးတက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အစီအစဥ္က ရုတ္တရက္ ထလုပ္ခဲ့ရတာျဖစ္လုိ႔ မေလးေရာက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားအားလုံးကုိ စုံစုံလင္လင္ ဖိတ္ၾကားႏုိင္ျခင္း မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ သိရိွထားသူမ်ားေလာက္ကုိသာ ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီပြဲကုိ မတက္လုိက္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အေပၚမွာ နားလည္ေပးႏုိင္ လိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီပြဲအစမွ အဆုံးထိျဖစ္ေျမာက္ ၿပီးစီးေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ကုိမုိးေသြးငယ္၊ ဒီပြဲမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ ကုိခ်စ္မုိးညဳိ၊ ကုိco2zenith၊ အလုပ္ေတြ မအားတဲ့ၾကားကေနမွ ဒီပြဲကုိ တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ အစ္ကုိႀကီး ဒီေရ၊ ကုိရဲရင့္နီ၊ ကုိNEO ၊ ညီေလးCraton ၊ မညေလး၊ မသဇင္ဏီ၊ ဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ အစ္ကုိဒီေရ၏ မေဟသီ(:D)၊ မညေလးနဲ႔အတူ အေဖာ္ပါလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္တုိ႔အစ္ကုိႀကီး (:D)၊ ခရီးေဝးကေန အေရာက္လာခဲ့တဲ့ မေလးေလး ႏွင့္ မေလးေရာက္ ဝါသနာရွင္(စာဖတ္ပရိတ္သတ္) ညီမငယ္တစ္ဦးတုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ထုိေတြ႕ဆုံပြဲဟာ ခုခ်ိန္ထိတုိင္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ့္အာရုံထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ႀကီး ျပန္လည္သတိရ ေအာင့္ေမ့ေနမိတယ္။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် လူခ်င္းေတြ႕ဆုံျခင္း မရိွခဲ့ရဖူးသူေတြ အျပင္မွာေတြ႔ေတာ့ တကယ့္ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ ေသြးရင္းသားရင္းေတြအလား ရယ္ၾက၊ ေမာၾကနဲ႔ စကားေတြကုိ ေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာဆုိ ၾကပါတယ္။ လူခ်င္းမေတြ႕ရတဲ့ အြန္လုိင္းထဲမွာကတည္းက တစ္ဦးစာကုိတစ္ဦး ရင္းႏွီးၾကၿပီးသားပါ။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မေလးရွားေရာက္ ဘေလာဂ့္ဂါမ်ား ဝဘ္ဆုိဒ္ေလးထဲမွာ အရင္ကထက္ ပုိၿပီးေတာ့ နည္းပညာ၊ ရသ၊ သုတ၊ သတင္းက႑ေတြ စုံစုံလင္လင္ ျဖစ္လာေအာင္ ဝုိင္းဝန္းေရးသားၾကဖုိ႔၊ မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာဘေလာဂ့္မ်ား ထပ္မံတုိးပြားလာဖုိ႔ တစ္ဦးခ်င္းစီမွ တစ္ဖက္တစ္လွမ္းကေန တတ္အားသမွ် ဝုိင္းဝန္းကူညီေပးၾကဖုိ႔ႏွင့္ ေရွ႕ဆက္၍ မေလးေျမဘေလာဂ့္အား ေရရွည္တည္တံ့ေရးအတြက္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသြားၾကဖုိ႔ အေၾကာင္းေတြ စသျဖင့္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ကာလ၌ ဤမေလးေျမဘေလာဂ့္တြင္ ပါဝင္ေရးသားခဲ့သူမ်ား မိမိတုိ႔ သက္ဆုိင္ရာ ဌာေနအသီးသီးသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကလွ်င္လည္း ဘေလာ့ဂ္ဂါမွတ္တမ္းစာရင္းတြင္ အမွတ္တရ ထားရစ္ကာ က်န္ရိွေနဦးမွာျဖစ္သလုိ ေနာက္ထပ္ဝင္လာဦးမည့္ အသစ္အသစ္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားကုိလည္း ဆက္လက္ေရးသားခြင့္ျပဳသြားဦးမွာ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြ အားလုံးမွ သေဘာတူ ဆႏၵျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာဂ့္ဂါေတြ႔ဆုံပြဲသုိ႔ အလုပ္တာဝန္အသီးသီး မအားလပ္တဲ့အၾကားမွ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားႏွင့္ ဧည့္သည္ေတာ္အခ်ဳိ႕အား ေက်းဇူးမ်ားစြာ တင္မိပါေၾကာင္း အမွတ္တရေျပာရင္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဤမြန္ျမတ္သန္႔စင္ေသာ ေစတနာနဲ႔ အားထုတ္မႈသည္ လူ႔ေလာကရဲ႕ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွေန၍ တစ္စုံတစ္ခု အက်ဳိးျပဳေပးသြားႏုိင္မည္ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ လူအပင္ပန္းခံရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

တုိင္းတပါးက အျဖစ္အပ်က္မွန္ေတြ အျမန္ဆုံးသိႏုိင္ၾကပါေစ...

သူငယ္ခ်င္းမ်ားသုိ႔ ...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
မင္းႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေမြးရပ္ဌာေန
ျမန္မာျပည္မွာ ငါလည္းမင္းလုိ
ျဖတ္သန္းရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ရဖူးပါတယ္...။

ဒါေပမယ့္... ဘ၀ဆုိတာ
တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္သတ္မတ္တည္း
ပုံေသကားခ်ပ္ ဆက္တည္ၿမဲခ်င္မွ ၿမဲတာေလ...

တုိးတက္မႈဆုိတာ ေနရာတကာမွာ
ေခတ္ေနာက္က်ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕
အေျခအေန ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကုိ
ငါသိခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အလုပ္ေတြကရွားပါး
မိသားစုစား၀တ္ေနေရး အေျခအေနေတြက
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိလုိ႔ဆုိးရြားလာရင္း
ႀကီးပြားေရးလမ္းစ အစရွာမရတဲ့
ကုိယ့္တုိင္းျပည္မွာ အေနၾကာလာခ်ိန္
ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဘ၀ေန႔ရက္ေတြကုိ
ငါပုိပုိၿပီး ခါးသီးလာမိတယ္...။

အဲဒီ့ေနာက္ ...
ဘ၀ကုိလည္းနာက်ည္း ငါ့တုိင္းျပည္ႀကီးကုိလည္း
ေခတၱႏႈတ္ဆက္ၿပီး တုိင္းတပါးမွာ
ဘ၀တုိးတက္ရာ လမ္းအစ ေဖြရွာခဲ့တယ္ ...။

သူငယ္ခ်င္းေရ ...
တုိင္းတပါးက ႀကဳံဆုံရတာေတြ
ငါသိခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အသိတရားေတြ
ေလာကသစၥာတရားေတြ မင္းသိေစခ်င္လုိ႔
မင္းကုိေလ..ေဖာက္သည္ခ် ျပန္ေျပာျပရဦးမယ္ ...။

သူငယ္ခ်င္းေရ ...
တုိင္းတပါးဆုိတာ ေရလည္းျခားသလုိ
ေျမလည္းျခားတယ္ လူမ်ဳိးျခားတယ္
ဘာသာတရား ယဥ္ေက်းမႈမ်ားဆုိရင္
ပုိလုိ႔ပင္ ကြာျခားေသးတယ္ ...။

ဘာသာစုံ ဓေလ့စုံ ယဥ္ေက်းမႈေတြစုံ
လူမ်ဳိးေတြကလည္းစုံလုိ႔ အကုန္စုံစီနဖာျဖစ္ေနတာ
တုိးတက္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ တုိင္းျပည္ကပါ ...။

ဒါေပမယ့္ ..သူငယ္ခ်င္းရယ္...
အဲဒီ့ စုံစီနဖာ တုိင္းျပည္ႀကီးမွာ
ၾကာရွည္ေအာင္ ငါမေပ်ာ္ႏုိင္ပါဘူး ...။

ဘ၀ဆုိတာ ...
တစ္ခုခုကုိေပးဆပ္ စြန္႔စားၿပီးမွ
လုိခ်င္တာကုိ ရယူပုိင္ဆုိင္ရတာမ်ဳိး
ဘ၀ဆုိတာ...
ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ကုိယ့္ဘက္က
တန္ျပန္မေပးဆပ္ဘဲ အေခ်ာင္ရလုိက္တာေတြ
မရိွသေလာက္ နဲပါးပါတယ္...။

ဘ၀အတြက္ ေပးဆပ္မႈေတြ
နစ္နာဆုံးရႈံးလုိက္ရတဲ့ အေျဖစ္ေတြဟာ
သူတပါးတုိင္းျပည္မွာ ပုိဆုိးပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ...။
ကုိယ့္အသက္ကုိယ္ ဖက္နဲ႔ထုပ္လုိ႔
ေသျခင္းတရားကုိ ေထြခင္းကစားရင္း
တုိင္းတပါးမွာ ဘ၀ရွင္သန္ေနရတာဟာ
ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ က်ီးလန္႔စာစားဘ၀
မ၀တ၀ေလကုိ ရႈရႈိက္ေနရသလုိမ်ဳိး
ေရေရရာရာ ခုိင္ခုိင္မာမာ
ကုိယ့္အတြက္ဆုိတာ ဘာမွအေသအခ်ာ
မရိွသေလာက္ပါပဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ...။

ထပ္ေျပာရဦးမယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ ...
ငါအထင္ႀကီးထားတဲ့ ႏုိင္ငံျခားမွာေလ
ထင္ထားတာနဲ႔ တယ္ျခားနားပါတယ္
ႏုိင္ငံျခားေရာက္မွ ငါ့စိတ္ဓါတ္ေတြ
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေပ်ာက္က်ခဲ့ရဖူးတဲ့
ငါ့ေန႔ရက္ေတြကုိ ျပန္မေရတြက္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ ...။

ပထမအစမွာ ငါယုိင္လဲလာတယ္
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါယုိင္လဲေနတဲ့ ေျခေထာက္ကုိ
အားတင္းႀကဳိးစားရင္း ျပန္လည္ခုိင္ၿမဲေအာင္
ျပန္လည္ရပ္တည္ႀကဳိးစားရတယ္ ...။

ငါ့နေဘးနားက လူငယ္ေတြတခ်ဳိ႕လည္း
ဘ၀ေတြ ယုိင္လဲၿပိဳက်ကုန္တယ္ ...။
တခ်ဳိ႕အားတင္းၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထား
အနာဂါတ္အတြက္အားေတြနဲ႔ ျပန္ထၾကတယ္ ...။

တခ်ဳိ႕အားေလွ်ာ့ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့
အနာဂါတ္ေတြေပ်ာက္လုိ႔ ဘ၀ကုိအရႈံးနဲ႔
ရင္ဆုိင္သြားၾကတယ္ ...။

ငါကေတာ့ အၿပဳံးနဲ႔ ရင္ဆုိင္လုိက္တယ္ ...။

တစ္ကယ္ေတာ့ .. တုိင္းတပါးဆုိတာ
ေရေျမေလထု ကုိယ့္အတြက္ ခုိင္မာမႈ မရိွဘဲ
ၾကာရွည္ဘ၀ ရပ္တည္ၾကမယ္ဆုိရင္ ...
အဆင္မေျပမႈေတြ မ်ားစြာနဲ႔ပဲ
ဆက္လက္ႀကဳံေတြ႕ေနၾကရဦးမွာပဲေလ ...။

ငါ့နေဘးနားက လူေတြ တခ်ဳိ႕ ဒုကၡေတြေရာက္ေနၾကခ်ိန္
ငါကုိယ္တုိင္ကလည္း ဒုကၡေတြကုိ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ေနရခ်ိန္
ငါသူတုိ႔ကုိ ကယ္တင္ခ်င္ေပမယ့္ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါဘူး ...။
ငါတတ္ႏုိင္တာေလးေတာ့ ငါလုပ္လုိက္ပါတယ္ ....။

အေ၀းျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းမ်ား
တုိင္းတပါးက အေျခအေနမွန္ေတြကုိ
အျမန္ဆုံးသိႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔
ကဗ်ာမပီ စာမညီတဲ့
ဒီခံစားခ်က္ေတြကုိ
ပုံေဖာ္ထုတ္ရင္း ငါအႏုိင္ႏုိင္
ကာရံေတြသီကာ ေရးစပ္လုိက္တယ္ ....။

အေ၀းက သူငယ္ခ်င္း
(၆-၁၀-၂၀၀၉)

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အေ၀းေရာက္ လူငယ္မ်ားအတြက္ ဘ၀ အေမာေျပ..အလြမ္းေျပ

အေ၀းကအေမ သိေစခ်င္တယ္

တစ္ကယ္ေတာ့... အေမရယ္...
ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတပါးဆုိတာ
အမိေျမနဲ႕ ခြဲခြာဖူးသူတုိင္း
သိခဲ့ၾကတဲ့ အသိတရားတစ္ခုက
တစ္ဘ၀တာမဟုတ္ဘဲ တစ္ခဏစာအလုပ္လုပ္ဖုိ႔
ေရာက္လာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား....?။

တစ္ကယ္ေတာ့... အေမရယ္...
ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားရွာတာဟာ
အဆင္မေျပတဲ့ ဘ၀ရဲ႕အၾကပ္အတည္းေတြကုိ
ေျဖရွင္းဖုိ႔အတြက္ ေျပးထြက္ခဲ့တဲ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခုဆုိရင္...
ဒါဟာ...ျဖစ္သင့္တဲ့ ထြက္ေပါက္အမွန္လား...?။

တစ္ကယ္ေတာ့... အေမရယ္...
သားတုိးထြက္ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံျခားဆုိတဲ့
တံခါးေပါက္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာေလ
ေတြ႕ဆုံႀကဳံႀကဳိက္ ေရွာင္မရလုိက္တဲ့
အျဖစ္ေတြက စာဖြဲ႕လုိ႔မကုန္ႏုိင္ေအာင္
မ်ားျပားလြန္းပါရဲ႕ အေမရယ္...။

တစ္ကယ္ေတာ့... အေမရယ္...
လူေတြထင္မွတ္ထားၾကသလုိ တုိင္းတပါးမွာရိွတဲ့
အလုပ္အကုိင္ ဘ၀အခြင့္အလမ္းေတြဟာ
အဆင္ေျပခ်င္မွ ေျပလည္ၾကတာပါ
ဘ၀ခရီးလမ္း ဆုံးခန္းမတုိင္မွီ
ရည္မွန္းခ်က္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္န႔ဲ
လူငယ္တခ်ဳိ႕ ဘ၀ေရတိမ္ျမဳပ္ၾကရရွာတယ္...။
တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြ ေသေၾကပ်က္စီးၾကရရွာတယ္...။
တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြ ေၾကကြဲစြာ ငုိရႈိက္ၿငီးတြားကုန္ၾကတယ္...။

တစ္ကယ္ေတာ့...
စြန္႔ရဲမွစားရတယ္ဆုိတာ တုိင္းတပါးမွာပါအေမရယ္...
ဘ၀ကုိစေတး ခႏၵာအားေပးဆပ္လုိ႔
အသက္ေသြးေခၽြးနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတဲ့ေနာက္မွာ
ရရိွလာမယ့္ အက်ဳိးခံစားခြင့္ေတြဟာ
ကုိယ္ေပးဆပ္လုိက္ရတာနဲ႔ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ရိွပါေလစ...။

ဒါေပမယ့္ေလ... အေမရယ္...
ဒုကၡဆုိတဲ့ ေလာကဓံအေၾကာင္းတရားေတြဟာ
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကုိ
ေပ်ာ့ေနတဲ့ဖေရာင္းကေန သံေခ်ာင္းလုိမာေအာင္
မာေနတဲ့သံေခ်ာင္းကေန ဖေရာင္းလုိအရည္ေပ်ာ္သြားေအာင္
ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြရိွတယ္ေလ...။

တစ္ကယ္ေတာ့... အေမရယ္...
သားသိလုိက္ရတဲ့ အသိတရားတစ္ခုက
ဒုကၡေတြတသီႀကီးခံေနတဲ့ ဘ၀ခေရာင္းလမ္းနဲ႔
လူငယ္ေတြအတြက္ ဘ၀အရည္အခ်င္းေတြ
ဆန္းစစ္ျမွင့္တင္ေပးေနတဲ့ ေလာကဓံေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ
ဟုိးအေ၀းက တုိင္းတပါးမွာရိွေနတယ္ဆုိတာ
အေ၀းကအေမ ျမင္ၾကည့္လွည့္ေစခ်င္တယ္....။

အေ၀းကသား
(၃-၁၀-၂၀၀၉)

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

သံသရာရွည္ခရီးသုိ႔ တစ္ေခါက္.... (ေခတၱခဏ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း)

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ အမွတ္မထင္ပဲ ဘုန္းခနဲ ျပဳတ္က်လာခဲ့ေသာ ဘ၀အေျခအေန အေၾကာင္း တရပ္ေၾကာင့္ မည္သူ႔ကုိမွ်ႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ျခင္းမရိွဘဲ အေ၀းတစ္ေနရာဆီသုိ႔ အထီးက်န္ဆန္စြာနဲ႔ ခရီးထြက္ခြာ သြားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ့ေနက မုိးေတြအရမ္းသဲေနခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာလည္း မုိးသဲသဲေအာက္က ေျခနင္းျပား ဖက္ရြက္တခုလုိ စုိရႊဲေၾကမြေနခဲ့ပါၿပီ။

ယခု ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက မေလးရွားရဲ႕ စည္ကားေသာ ၿမဳိ႕ကေလးတစ္ၿမဳိ႕မွာပါ။ လူသံ၊ သူသံ၊ ကားသံ တညံညံနဲ႔ ရင္ထဲမွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆူညံပြက္ေနခဲ့တယ္။ ေရွ႕ဆက္ျဖစ္မယ့္ ကုိယ့္ဘ၀ကိုေတာင္ ဘာမွန္း ေရေရရာရာ မသိခဲ့ရဘူး။ ဆုိးရြားလြန္းလွတဲ့ ဘ၀ၾကမၼာ အျဖစ္သနစ္ေတြအၾကားမွာ အေနၾကာလာေတာ့ ဘ၀ရဲ႕ အထုအေထာင္းဒဏ္ေတြကုိ ႀကံ့ႀကံ့ခံလာႏုိင္တယ္။

ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ဘ၀ၾကမၼာကုိ နဲနဲမွ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္ျခင္းမရိွပါ။ ၿပဳံးၿပဳံးေလးပဲ ရင္ဆုိင္လုိက္တယ္။ ကုိယ့္လုိလူသားေတြလည္း ေဘးမွာ တသီးႀကီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကဆဲဆုိတာကုိ သိလုိက္ရေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနတတ္လာတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘ၀သံသရာ ခရီးရွည္ထဲက ဒုကၡလူသား တစ္ေယာက္ပါလားလုိ႔ ေတြးတတ္လာတယ္။ ပုိးဖလံဆုိတဲ့အမ်ဳိးကလည္း ပူမွန္းသိရက္နဲ႔ မီးကုိပဲတုိးတတ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒုကၡေတြ တသီႀကီး ခံေနတဲ့ ခေရာင္းလမ္းကုိမွ ဇြတ္အတင္း ေလွ်ာက္ခ်င္ေနမိတာပါပဲ။

ဘ၀ဟာ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ေလေလ ပုိၿပီးေတာ့ အဓိပၸာယ္ရိွကာ ျပည့္၀လာေလေလပဲ။ လူငယ္တုိင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကုိယ္စီနဲ႔မုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေမွးမိွန္စြာရိွေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြက ပုိၿပီးေတာ့ အေရာင္ေတာက္ပလာတယ္။ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ တကုိယ္တည္း ဘ၀လမ္းအတြက္ အထီးက်န္ဆန္တာ မွန္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းၿပီး ထုိင္မေနတတ္ပါ။ ဘ၀ခံယူခ်က္၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကုိ အားျပဳၿပီး အံကုိ ႀကိတ္ကာ ဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ တေန႔ေန႔ေတာ့ အဲဒီ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဆီကုိ ေရာက္သြားဦးမွာဆုိတာ ယုံၾကည္ေနဆဲပါ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတဲ့ ေနရာက တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ မေလးရွားမွ လုပ္ငန္းရွင္ သူေဌးမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ဆက္သြယ္ၿပီး အလုပ္သမား၀န္ေဆာင္မႈေတြ လုပ္ေပးေနတဲ့ အလုပ္သမားေရးဆုိင္ရာ ေအဂ်င္စီရုံးတစ္ခုမွာပါ။

ဟုိေရာက္ေတာ့ ၀င္၀င္ခ်င္း ျမန္မာစကားျပန္ တေယာက္က ေမးခြန္းေတြ တရဆက္ထုတ္လာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ျပန္လာတာလဲ..?။ ဘာလဲ..?။ ညာလဲ..?။ ျမန္မာလုိေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ တည္တည္ပဲ.. ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ျပန္လာတာလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

အဲဒီ့ေအဂ်င္စီမွာ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေပါင္း မ်ားစြာရဲ႕ ျပသနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ေျဖရွင္းေပးခဲရၿပီးၿပီဆုိေတာ့ သူတုိ႔ ဒီလုိေမးရင္ ဒီလုိေျဖရမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္က ေအာ္တုိ သိႏွင့္ၿပီးသားပဲေလ။ တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္ရွင္နဲ႔ ဘာျပသနာမရိွခဲ့ပါဘူး။ တျခားလူပုိလူလွ်ံ အလုပ္သမားေလွ်ာ့ခ်ျခင္း ကိစၥမ်ားေၾကာင့္သာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က ေအးဂ်င္စီရုံးကုိ ျပန္လည္ ေျဖရွင္းျပခဲ့တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထုံးစံအတုိင္း ဒုတ္နဲ႔ ရုိက္ႏွက္ျခင္း၊ ဂ်ပန္လုိ ပါးရုိက္ျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ေတာ့ဘဲ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈ အေပၚထပ္က အလုပ္သမားမ်ား နားေနခန္းထဲမွာ သြားေနခုိင္းပါတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ ျမန္မာလူငယ္မ်ား ဒုကၡကုိယ္စီ၊ ျပသနာကုိယ္စီနဲ႔ အိပ္တဲ့သူက အိပ္၊ ထုိင္တဲ့သူကထုိင္လုိ႔။ သူတုိ႔ မ်က္ႏွာေတြၾကည့္မိကာမွ ကုိယ္ေတာင္ စိတ္ဓါတ္ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ၿပီးေတာ့ အားတင္းႏုိင္လုိက္ပါတယ္။ ေလာက သဘာ၀တရားကုိ နားလည္ သေဘာေပါက္ေနခဲ့ပါၿပီ။

ေလာကဓံရဲ႕ ရုိက္ပုတ္ျခင္းနဲ႔ အထုအေထာင္းဒဏ္ေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းခံစားခဲ့ရသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားစြာတုိင္ကပင္ ရိွခဲ့ေခ်ၿပီ။ နေဘးနားက လူမ်ားကုိလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အားေပးစကား ေျပာရေသးသည္။

စိတ္မေကာင္းသည္မွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပည္ပမွာ ဗဟုသုတ နဲပါးျခင္းျဖစ္သည္။ လူငယ္အမ်ားစုက အေတြးအေခၚ မွားယြင္းတတ္ၾကရာမွ အစျပဳကာ ဒုကၡေရာက္ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။

ပုိၿပီးေတာ့ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရသည္မွာ တစ္ကမာၻလုံး စီးပြားပ်က္ကပ္ဆုိက္ခ်ိန္ မေလးရွားမွာလည္း အလုပ္သမား အခြန္ေကာက္မႈႏႈန္းကလည္း ျမင့္တက္လာေတာ့မည္ဆိုတဲ့ သတင္းနဲ႔အတူ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ မတန္တဆ ဖိႏွိပ္ခံရမႈ သတင္းေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ အေၾကြးနဲ႔လာတဲ့သူေတြ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ေရာက္ၾကရသည္။ ေပးစရာေငြမရိွ ေျပးစရာေျမမရိွဆုိတာ ဒါပါပဲဗ်ာ။

စာေရးတဲ့ ၀ါသနာပါသူပီပီ လူမႈဘ၀ အစုံကုိ အျပင္ဘက္ကေန ထြက္ၿပီး အကဲခတ္ သုံးသပ္ေနမိတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ဒုကၡကုိ ပုခုံးထမ္းထားရတုန္းပဲ ဆုိပါေတာ့။

မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ တယ္လည္း မေသးလွဘူးဆုိတာ ေအဂ်င္စီရုံးကုိ ေရာက္ကာမွ ပုိၿပီး သိလာတယ္။ အဲဒီမွာ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြကလည္း ရိွေနသည္။ သူတုိ႔လည္း အလုပ္ေျပာင္းရန္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္မွာ ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ေတာင္ ရိွၿပီလုိ႔ သိရတယ္။ တျခား က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ကုိယ့္ဒုကၡနဲ႔ကုိယ္ပင္ ရိွေနၾကၿပီး အလုပ္အသစ္ကုိ ေျပာင္းေရႊ႕ဖုိ႔ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကဆဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အဲဒီ့ေန႔ရဲ႕ ညေနဘက္မွာ ကားနဲ႔ လာေခၚတယ္။ ရုံးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးတယ္။ မင္းအရင္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္က အေနေခ်ာင္တယ္၊ နဲနဲ သက္သာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလုပ္ရမယ့္ အလုပ္က နဲနဲ ပင္ပန္းမယ္၊ ၾကမ္းတမ္းမယ္လုိ႔ အလုပ္သမား ေအဂ်င္စီရုံးက တရုတ္သူေဌးက ေျပာတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ဗ်ာ ေျပာရုံကလြဲလုိ႔ အျခား ေရြးစရာလမ္းမရိွေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အလုပ္သစ္အတြက္ အားေမြးေနမိတယ္။ ေနာက္ေန႔ညေနဘက္မွာ အလုပ္သစ္ေနရာကုိ လုိက္ပုိ႔ပါတယ္။

အေျပာင္းအလဲ သိပ္မ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ ေနာက္တေန႔မနက္မွာပဲ အလုပ္သစ္နဲ႔ ဘ၀သစ္စခဲ့ပါၿပီ။ ေနရာသစ္မွာ အားလုံး အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္ေအာင္လုိ႔ အရင္ဆုံး ႀကိဳးစားရဦးမည္။ အင္တာနက္ဆုိတာႀကီးနဲ႔လည္း ေ၀သြားပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ အမွတ္တရအျဖစ္ ထားရစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာပုဒ္ေရေပါင္း(၄၀)ေက်ာ္ တင္ႏုိင္ခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႕နဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္း အလုပ္ထဲမွ ေသာ့ခ်က္ တခ်ဳိ႕ ရွာေဖြေတြ႔ရိွခဲ့ရသည္။ ဒီလုိ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းအလုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ အားေပးပါတယ္။ စာေရးျခင္း ၀ါသနာပါသည့္အေလ်ာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အေနနီးစပ္မႈ ဓါတ္ခံရိွတဲ့ လူေတြအတြက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္ဖုိ႔ (၉၉.၉၉)ရာခုိင္ႏႈန္း ေသခ်ာပါသည္။

ကုိယ္ပုိင္ကြန္ပ်ဴတာမရိွတဲ့ (မ၀ယ္ႏုိင္ေသးတဲ့) ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဗဟုသုတ၊ စာေပ၊ ရသ ပညာေတြ စုံလင္လွတဲ့ အုိင္တီေလာကႀကီးနဲ႔ အေနေ၀းသြားပါၿပီ။

ဒီ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းကုိလည္း အဆက္ျဖတ္ရေပေတာ့မည္။ စာအုပ္အၾကမ္းထဲမွာ ျဖစ္သလုိေရးျခစ္ထားတဲ့ စာေတြက (၁၆)မ်က္ႏွာေက်ာ္ေလာက္ရိွမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီ့စာေတြ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ အခ်ိန္မွီ မတင္လုိက္ႏုိင္ျခင္းအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါ။ အားလုံးကုိလည္း ေခတၱခဏ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

Myanmar Font Converter

မိမိစက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ဇော်ဂျီဖောင့်(သို့မဟုတ်) အခြားဖောင့် ဝင်းအင်းဝဖောင့် ဖြစ်စေ၊ မြန်မာသရီးဖောင့်ဖြစ်စေ အလွယ်တကူပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်တဲ့ ဖောင့်ကွန့်ဗာတာလေးနှစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ပြောင်းလို့ရနိုင်တဲ့ ဖောင့်အမျိုးအစားတွေကို သိချင်ရင် ဖောင့်ကွန့်ဗာတာမှာပါတဲ့ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်စီက ဖောင့်အညွှန်းတွေကို မောက်စ်နဲ့ကလစ်ထောက်ပြီး ကြည့်ရင် သဘောပေါက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုသတိပြုရမှာက ဇော်ဂျီကနေ ဝင်းအင်းဝပြောင်းချင်တယ်ဆိုပါစို့။ ဇော်ဂျီတော့ရှိပါရက်နဲ့ ဝင်းအင်းဝဖောင့် မရှိရင် မိမိပြောင်းလိုက်တဲ့ ၀င်းအင်း၀ဖောင့်က စာတွေမြင်ရလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ ဒီ့အတွက် ဖောင့်အမျိုးအစားတွေ ရယူထားဖို့ လိုအပ်ပါသည်။

ဖောင့်ကွန့်ဗာတာအတွက် ကနောင် ဆော့ဖ်ဝဲလေးကို ဒီနေရာမှာ ဒေါင်းလုပ်ချပါ။ ပြီးတာနဲ့ zip file ကိုဖွင့်ပြီး အသင့်အသုံးပြုနိုင်ပါပြီ။ ဖိုင်ဆိုဒ်က မကြီးတာကြောင့်မို့ install လုပ်ပေးစရာလဲမလိုပါ။ မိမိစက်ထဲက Desktop ပေါ်တင််ထားပြီး လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း ဖွင့်သုံးသွားရုံပါပဲ။ လုပ်နည်းဟန်လေးတွေကို အောက်မှာ ပုံများနှင့်တကွ ရှင်းလင်း ပြသထားပါတယ်။

ဒေါင်းလုပ်ချပြီးသား ကနောင်ဆော့ဖ်ဝဲလ် zip file ကိုစဖွင့်လိုက်တဲ့ပုံပါ။



ပြီးတာနဲ့ Install လုပ်စရာမလိုပဲ အလွယ်တကူ ဖွင့်ပြီး အသုံးပြုရုံပါပဲ။



ဒါကတော့ အသုံးပြုရမယ့် အမျိုးအစားတွေကို select ချယ်ပြထားတဲ့ပုံပါ။



အလွယ်တကူ အသုံးပြုဖို့အတွက် ကွန်ဗာ့တာ (၃)မျိုးအား Desktop အပေါ်မှာ ဆွဲတင်ထားလိုက်ပါတယ်။



converter.exe ကိုဖွင့်ပြီး တိုက်ရိုက် စာရိုက်ကာ အခုလို အလွယ်တကူ ဖောင့်ပြောင်းလဲ အသုံးပြုသွားနိုင်ပါတယ်။




Kanaung Converter C++.exe ကတော့ ကွန်ဗာ့ဖောင့် တော်တော်စုံတယ်။ သုံးလို့ကောင်းတယ်။ နမူနာပုံစံ ဇော်ဂျီ၀မ်းဖောင့်မှ ယူနီကုဒ်အမျိုးအစား မြန်မာ-၃သို့ ပြောင်းထားပါတယ်။





မိမိလိုအပ်ရာ ဖောင့်တွေကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲရင်း အဆင်ပြေချောမွှေ့စွာ ဆက်လက် ဘလော့ဂ်ဂင်းနိုင်ကြပါစေ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ေလ့လာမိသမွ် ျမန္မာယူနီကုဒ္ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း (၄)

ျမန္မာယူနီကုဒ္နဲ႔ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ကုိ အဆင္ေျပေျပ တြဲသုံးႏုိင္ေရးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ အေျခခံ လုပ္ေဆာင္မည့္ အဆင့္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေဇာ္ဂ်ီယူနီကုဒ္ ေနာက္ဆုံး ဗားရွင္းကုိ ဒီေနရာမွာ သြားၿပီး ေဒါင္းလုပ္ခ်ပါ။

အဆင့္ဆင့္ Next ဆုိၿပီး ကလစ္ေပးလုိက္ပါ။

ေနာက္ဆုံး Finish ႏွိပ္လုိက္ပါ။

အင္စေတာ လုပ္အၿပီး ကြန္ျပဴတာကုိ restart လုပ္မွာလား၊ restart မလုပ္ဘဲ ဒီအတုိင္း ထားမွာလားလုိ႔ ေမးလာပါတယ္။ ကုိယ္ပုိုင္ ကြန္ျပဴတာရိွသူေတြ အတြက္ေတာ့ restart လုပ္လည္း ဘာမွ ျပသနာမရိွပါဘူး။ စက္ျပန္ဖြင့္တဲ့အခါ အင္စေတာ လုပ္ၿပီးသားက သူ႔အတုိင္း ရိွေနမွာကုိး။ ႏုိင္ငံျခားက အင္တာနက္ဆုိင္ေတြမွာေတာ့ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ မရဘူး။ restart လုပ္တာနဲ႔ ဖ်က္ၿပီးသားဆုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ restart မလုပ္ဘဲ cancel ကုုိပဲ ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္တယ္။

မီးလွ်ံေျမးေခြး (ေခၚ) Mozilla Firefox ကုိေဒါင္းလုပ္ခ် အင္စေတာ လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ Firefox ဝင္းဒုိး က သူ႔အလုိလုိ တက္လာပါလိမ့္မယ္။ အေပၚ menu ဘားတန္းေတြထဲက Tools Menu ကုိ Left Click တစ္ခ်က္ႏွိပ္ၿပီး Options ေရြးပါတယ္။

Content ကုိ ထပ္ေရြးပါ။

Default Font မွာ ညာဘက္ ျမွားေလးကုိ ေရႊ႕ၿပီး myanmar 3 ကုိေရြးလုိက္ပါတယ္။

ၿပီးတာနဲ႔ ညာဘက္က Advanced ထဲကုိဝင္လုိက္ပါ။

ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့အတုိင္း Serif, Sans- serif, Monospace ေတြမွာ အစဥ္လုိက္ Myanmar 3, Zawgyi-One, Zawgyi-One ေရြးခ်ယ္ထားလုိက္တယ္။

ေအာက္က Default Character Encoding မွာ Unicode (UTF - 8) ကုိေရြးခ်ယ္ေပးပါ။

အားလုံး ၿပီးတာနဲ႔ Ok အဆင့္ဆင့္ေပးၿပီ ထြက္လုိက္ပါတယ္။

အထက္ပါ အဆင့္ေတြ လုပ္ေဆာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့ ပုံေတြအတုိင္း ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔ ယူနီကုဒ္ ႏွစ္မ်ဳိးစလုံးကုိ အဆင္ေျပေျပ အသုံးႏုိင္တာကုိ ေတြ႔ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ေလ့လာမိသမွ် ျမန္မာယူနီကုဒ္ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း (၃)

ေဒါင္းလုပ္ခ်ထားတဲ့ ျမန္မာ-၃ zip file ကုိ အရင္ေျဖလုိက္ပါတယ္။


တတိယေျမာက္ မွာ ေမာစ္နဲ႔ ကလစ္ေထာက္ထားတဲ့ ျမန္မာသရီးေဖာင့္အား Control Panel ရိွ Font Folder အတြင္းသုိ႔ ထည့္သြင္းရန္ ယာယီ Desktop ေပၚ Draf ဆြဲကူးထားလုိက္ပါတယ္။

Start > control panel > Font ကုိ အဆင့္ဆင့္ဖြင့္လုိက္ၿပီး Desktop ေပၚက ျမန္မာ-၃ ေဖာင့္ကုိ ေမာက္စ္နဲ႔ Draf ဆြဲကူးလုိက္ပါ။ ဒီလုိမွမဟုတ္လဲ zip file ေပၚမွာ ျမန္မာ-၃ကုိ ညာဘက္ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး အင္စေတာေဖာင့္ လုပ္ၿပီး Ran ႏုိင္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ နက္ဆုိင္မွာ အဆင္ေျပသလုိ လုပ္ရတယ္။

Font Folder ထဲ ေကာ္ပီကူးၿပီး ေရာက္သြားတဲ့ပုံေလးပါ။

ျမန္မာ-၃ ေဖာင့္ကုိ အဆင္ေျပေျပ ဖတ္ရႈႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ မီးလွ်ံေျမေခြးေခၚ Mozilla Firefox Browser တစ္ခု ရိွဖုိ႔ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီ့အတြက္ ဒီေနရာကေန ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ version တစ္ခုကုိ ေရြးၿပီး ေဒါင္းလုပ္ခ်လုိက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါေလးပဲ သင့္ေတာ္မယ္ထင္လုိ႔ ယူလုိက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ Next အဆင့္ဆင့္ေပးၿပီး ေနာက္ဆုံး Finish ေပးလုိက္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

ျမန္မာ-၃ ကီးဘုတ္ လက္ကြက္ကုိ အင္စေတာ လုပ္ရန္ zip file ကုိ ျပန္ဖြင့္ပါ။

ဒုတိယေျမာက္ရိွ Keyman Free ကုိေရြးၿပီး ေမာက္စ္နဲ႔ Double Click ႏွစ္ခ်က္ဆက္တုိက္ ႏွိပ္လုိက္တယ္။

ပုံမွာ ျပထားတဲ့အတုိင္း အဆင္ဆင့္ Run ပါတယ္။

ေလးေထာင့္ကြက္ေနရာမွာ အမွန္ျခစ္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး Finish ေပးလုိက္ရင္ Auto Alert Message တစ္ခု ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ညာဘက္ေအာက္ေထာင့္ေျခမွာ ျပလာပါလိမ့္မယ္။

ျမန္မာ-၃ zip file ကုိ ျပန္ဝင္ၿပီး ပဥမေျမာက္က myanmar3.kmx ကုိ ေမာက္စ္ႏွစ္ခ်က္ ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး Run လုိက္ပါေသးတယ္။

တဂ္ဘားမွာ ညာဘက္ကလစ္ တစ္ခ်က္ႏွိပ္ Keyman Configuration ကုိ ေရြးၿပီး ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့အတုိင္း Ctrl - Alt - M ကုိသတ္မွတ္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ အျခား ႏွစ္သက္ရာ အတုိေကာက္ ကီးမ်ားလည္း ေရြးခ်ယ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။

နက္ဆုိင္မွာ ကြၽန္ေတာ္ အသုံးျပဳေနတဲ့ အဓိက ေဆာ့ဝ္ဝဲ (၃)ခုပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ တက္လူငယ္ ျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့။ ေနာင္မ်ားမွ ဆက္ေရးသြားပါဦးမယ္။

ဆက္ရန္...

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ေလ့လာမိသမွ် ျမန္မာယူနီကုဒ္ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း (၂)

ျမန္မာယူနီကုဒ္ဆုိင္ရာ လက္ေတြ႔ ေလ့လာစမ္းသပ္ခ်က္မ်ား

အင္တာနက္ဆုိင္ကေန ႀကဳံသလုိ သုံးၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေရးေနရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနရာတုိင္းမွာ အခက္အခဲဆုိတာ ရိွေနတတ္သလုိ အဲဒီ့အခက္အခဲေတြကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ နည္းလမ္းေတြကလည္း ရိွေနတတ္ၿပီးသားပါ။ ရေအာင္ ႀကံဖန္ရွာေဖြၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျမန္မာယူနီကုဒ္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ား ေဒါင္းလုပ္ခ်ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ ေဒါင္းလုပ္ခ်ၿပီးသားကုိ ေနာက္ထပ္ အလြယ္တကူအသုံးျပဳဖုိ႔ အိပ္ေဆာင္ Memory Card ထဲမွာ အဆင္သင့္ အၿမဲရိွေနေအာင္ သိမ္းထားသင့္တဲ့ အေတြးေတြပါ ရလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အေတြးအတုိင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ျမန္မာယူနီကုဒ္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့၊ ျပင္ဆင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလ၊ အခက္အခဲေတြထဲက ရလာတဲ့နည္းလမ္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အင္တာနက္ဆုိင္က ႀကဳံသလုိ အေရးေပၚ အသုံးျပဳေနရသူမ်ားအတြက္ပါ ကြၽန္ေတာ့္လုိ မျဖစ္ရေအာင္ သင္ခန္းစာျပန္ေပးႏုိင္ဖုိ႔ နည္းလမ္းေတြ တစ္ခါတည္းရလုိက္တာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္အခုလုိ ေရးျပ ေဆြးေႏြးျပေနျခင္းဟာ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ေတာ္တဲ့ တက္တဲ့ သူေတြကုိ ရည္ရြယ္ၿပီး ထိခုိက္လုိစိတ္နဲ႔ ပုိစ့္တင္ေနျခင္းမဟုတ္ဘူး ဆုိတာကုိေတာ့ ႀကိဳတင္ ဝန္ခံပါရေစ။ အင္တာနက္နဲ႔ အၿမဲ ရင္းႏွင္းကြၽမ္းဝင္မႈ မရိွေသးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အခ်ိန္ေပးၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲ ေလ့လာခဲ့ၿပီးမွ ရလာတဲ့ အသိပညာ၊ နည္းလမ္းေလးေတြကုိ ေဝမွ်လုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္သာျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ နားလည္တတ္ကြၽမ္းတဲ့ သူေတြ ပါလာခဲ့ရင္လည္း အႀကံျပဳတဲ့ စာေတြ ရလာႏုိင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ယူနီကုဒ္အတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း ပထမအဆင့္

ဒီေနရာေလးမွာ ျမန္မာသရီး ဇင့္ဖုိင္ကုိ အရင္ဆုံး ေဒါင္းလုပ္ခ်လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ဇင့္ဖုိင္ကုိ ေျဖပါတယ္။ ဇင့္ဖုိင္ကုိ ေျဖႏုိင္တဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲကုိ ေနာက္ပုိင္းမွ ကုိေမွာ္ဆရာရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေရာက္ေတာ့ ေဒါင္းလုပ္ဖုိ႔ လင့္ေလးရခဲ့ပါတယ္။ ယူနီကုဒ္အတြက္ ပုိစုံတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုက ဒီဟာေလး ပါ။ အခ်ဳိ႕ ျမန္မာျပည္က လွမ္းသုံးေနရေတာ့ ဘေလာ့ဂ္စေပါ့ ဖြင့္မရဘူးလုိ႔ ေျပာတာေၾကာင့္ ပထမလင့္ ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကလူေတြ အတြက္ အဆင္ေျပမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္သုံးေနတဲ့ အင္တာနက္ဆုိင္မွာ ညာဘက္က ခလုပ္ (Right Click)ႏွိပ္ခြင့္ မရိွသလုိ၊ အျခား အပုိင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကန္႔သတ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါသုံး အင္စေတာ လုပ္ခြင့္ေပးထားတယ္။ အင္စေတာလုပ္ၿပီး စက္ျပန္ပိတ္လုိက္တာနဲ႔ ရိွသမွ် အကုန္ဖ်က္ၿပီးသားပဲ။ ေစာပုိင္းက ေဆာ့ဖ္ဝဲနဲနဲပဲရိွေသးလုိ႔ ေမးလ္ထဲမွာ Draf ဆြဲၿပီး ေဆ့ဖ္လုပ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း ေဒါင္းလုပ္ခ်တဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြ မ်ားလာေတာ့ Memory Card ေတြနဲ႔ ထည့္ၿပီး သုံးတတ္လာတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးမယ္ႀကံတုိင္း လုိအပ္တဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြကုိ ကြန္ျပဴတာထဲ အင္စေတာ ခဏခဏ လုပ္ေနရပါမ်ားေတာ့ အခ်ဳိ႕ဟာေတြဆုိ အလြတ္ေတာင္ ရလာတယ္။ ေနာင္မ်ားမွ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေရးပါဦးမည္။

ဇင့္ဖုိင္ကုိ အလြယ္တကူ ေျဖခ်င္ရင္ ဒီေနရာက ေဒါင္းလုပ္ခ်လုိက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကဳံသလုိ ေျဖလုိက္တယ္။ Run လုိက္တယ္။ အဲဒီ့အဆင့္ေတြကုိ ေနာက္ေန႔မွ ပုံေတြနဲ႔ ဆက္ျပပါမယ္။ ကုိေမွာ္ဆရာရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဒီကေန သြားေရာက္ဖတ္ရႈရင္လည္း ျပည့္ျပည့္စုံစုံ နည္းလမ္းေတြ ရႏုိင္ပါတယ္။

ဆက္ရန္..

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ဘေလာ့ဂ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ေလေသာ္

(၂ဝဝ၈)မွ (၂ဝဝ၉)ခုႏွစ္သစ္သုိ႔ အကူးအေျပာင္းမွာ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ပုိစ့္(၃ဝ)ေရးခဲ့ၿပီးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ၿပီဟု ခံယူထားလုိက္ပါသည္။ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနရျခင္း အေၾကာင္းအရင္း ကုိလည္း အၿမဲတမ္းျပန္လည္ဆန္းစစ္ ၾကည့္ေနရသည္။ ေရွ႕ေနာက္အက်ဳိးအေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္မႈ ရိွ၏၊ မရိွ၏ ဘယ္လုိယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔ ခက္ယူခ်က္ေၾကာင့္ေရးေနရျခင္းျဖစ္သနည္း?။ ကုိယ့္ အတြက္ေရာ ဘယ္လုိအက်ဳိးမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့သလဲ..?။ လာဖတ္တဲ့သူေတြကေရာ ကုိယ္ေရးတဲ့ စာေတြကုိ ႏွစ္ၿခဳိက္သေဘာက် လက္ခံပါ့မလား..?။ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုအေပၚတြင္ ေကာင္း၏၊ ဆုိး၏ ဆုိတာကုိေတာ့ သုံးသပ္ရ၏။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ လား..? ေပါင္းမ်ားစြာ..လဲ..? ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေမးခြန္း ေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ေလေသာ္ ပုိစ့္အသစ္တစ္ခုျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းသက္တမ္းမွာ ႏုနည္ေသးေသာ္လည္း ထုိက္သင့္သေလာက္ အေတြ႔အႀကဳံ မ်ားစြားကုိေတာ့ (၃)လတာခရီး ေလွ်ာက္လွမ္းအၿပီး ဘေလာ့ဂ္ဂါဘဝမွာ ရရိွခဲ့ပါသည္။ ထုိအေတြ႔အႀကဳံမ်ားထဲမွ လက္ေတြ႔က်က် နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့ေသာ အသိပညာေလးေတြကုိ ျပန္လည္ေဝမွ်ေပးလုိက္ပါသည္။ ဘဝအေျခအေန အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားမွ အလုပ္လုပ္ရင္း၊ ေက်ာင္းတက္ရင္း ျပည္းတြင္းျပည္ပ ႏုိင္ငံတစ္ကာေပါင္းစုံေန၍ စာေရးေနၾကတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္ဝန္းမွာ ႀကဳံေတြ႔ သိျမင္ခဲ့ရတာေလးေတြ ျဖစ္ပါသည္။ (စာေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါဟုဆုိရာတြင္ ျမန္မာစာေပကုိ ညစ္ျငမ္းေစေသာ၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဖီလာဆန္႔က်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အက်ဳိးမရိွ အျပန္အလွန္တုိက္ခုိက္ေသာ၊ လိဒ္ကိစၥအေၾကာင္းအရာမ်ား ေရးေနၾကတဲ့သူမ်ားကုိ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂ္ဂါဟု မသတ္မွတ္လုိပါ။)

ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္မျဖစ္ေသးခင္မွာ အျခားဘေလာ့ဂ္ေတြကုိ ေလ့လာရင္း သူတုိ႔ေတြကုိ အတုခုိးအားက်မိလာတတ္ရာမွ ဘေလာ့ဂ္ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတတ္သလုိ၊ မိမိကုိယ္တုိင္ကုိက စာေရးျခင္းဝါသနာထုံေနသည့္အျပင္ ကြန္ျပဴတာ၊ အင္တာနက္ႏွင့္လည္း အေတာ္အသင့္ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္မႈ စတဲ့အေျခခံအရည္အခ်င္းေတြရိွပါမွ ျဖစ္လာႏုိင္ေပမည္။ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ စာေရးျခင္းသည္ အႏုပညာတစ္ခုသဖြယ္သည့္အေလွ်ာက္ ဝါသနာထုံတဲ့စိတ္ရိွပါမွ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏုိင္ေပမည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ အသဲကစားရင္း စိတ္လႈပ္ရွားစျပဳကာ ကုိယ္တုိင္ကလည္း စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ ဗီဇဓါတ္ခံေလးရိွေနေတာ့ ႏွလုံးသားထဲက မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ ပြင့္ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြကုိ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ ပုံခ်ရင္း ကဗ်ာဆရာေတြ၊ အလကၤာဆရာေတြေတာင္ ျဖစ္လာကုန္ၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ အသဲကြဲရင္းမွ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြပြင့္ထြက္လာရင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ ျဖစ္လာခဲ့ပုံရပါသည္။ ေရးရင္းေရးရင္း ခံစားခ်က္ေတြ ေကာင္းလာသလုိ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြဟာလည္း ေျပာင္ေျမာက္လာၾကသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဓါတ္၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္လာသျဖင့္ ျမန္မာအစုိးရ၏ ေန႔စဥ္ထုတ္ တရားဝင္ သတင္းစာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ မပါရိွေသာ သူတုိ႔ရဲ႕ရင္ထဲက အမွန္တရားေတြကုိ လြတ္လပ္ေသာ ဘေလာ့ဂ္အေပၚမွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေစတနာဗလပြႏွင့္ ေဖာ္ၾကဴးျပသခဲ့ၾကေလသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘဝမွာမွာေတြ႔ႀကဳံခဲ့ရပုံေတြကုိ ဒုိင္ယာရီအလား ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးထားၾကေလသည္။ ဘဝမွာႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ကုိယ္ေတြ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ခံစားခ်က္ေတြကုိ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုံခ်ၾကသည္။ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အျပန္အလွန္ဖတ္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ႕ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈေတြေၾကာင့္၊ စကားလက္ေဆာင္ေတြေၾကာင့္ လန္းဆန္းတက္ၾကြခဲ့သလုိ၊ အားတက္သေရာလည္း ဆက္ေရးျဖစ္ခဲ့မိပါသည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းဟာလည္း ဘဝဒုိင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာအပုိင္းအစ တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ဘဝစာမ်က္ႏွာအျပည့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဆက္ေရးသြားမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ရႏုိင္ပါသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဗုဒၶဘုရား၏ တရားဓမၼေတာ္ဆုိင္ရာမ်ား ေရးသားၾကၿပီး ေလာကမွာ ေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ရိွေနေစခ်င္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဗဒင္အတတ္ပညာ ဆည္းပူးေလ့လာထားသမွ်ေတြကုိ ေရးေနၾကၿပီး အျပင္မွာေတာင္ ေဟာစားလုိ႔ရေလာက္ ေကာင္းတဲ့ ေစတနာရွင္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားျဖစ္ၾကေလသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘဝဒႆနေတြကုိ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးျပၾကသည္။ နည္းပညာဆုိင္ရာဗဟုသုေတြကုိ ျပန္လည္ေဝငွေပးၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဘေလာ့ဂ္မ်ားဟာဆုိရင္ စြယ္စုံေက်ာ္ထင္ေလာက္ေအာင္ အေရးအသား၊ အေၾကာင္းအရာေကာ၊ ဗဟုသုတေကာ အဘက္ဘက္က ျပည့္စုံေကာင္းမြန္ ေနၾက ေလသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕လည္း အဝင္ေတာ့ ေကာင္းၿပီး ဘဝအေျခအေန အေၾကာင္းအရင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ မိမိကုိယ္တုိင္က စိတ္မပါေတာ့လုိ႔ျဖစ္ေစ တစ္ျဖည္းျဖည္း ေမွးမွိန္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ၾကျပန္သည္။ အမွန္တရားေဖာ္ထုတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ ဆုံးရႈံးသြားရျခင္းအတြက္ ႏွေျမာဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း ဘဝအေနအေၾကာင္းအရင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ပိတ္ၿပီး တိတ္တဆိတ္ ေက်ာခုိင္းႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားဖုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ စိတ္ကူးမိခဲ့ဖူးပါသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ စာေရးျခင္းအစ ဘဝမွတ္တုိင္ျဖစ္တဲ့ ဤဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ မစြန္႔ခြာရက္ခဲ့ပါ။ ကုိယ့္လုိျဖစ္ေနသူမ်ားကုိ ေတြ႔ရင္လည္း ခံစားခ်က္ျခင္းတူစြာ စာနာ နားလည္မိၿပီး အားေပးခဲ့စၿမဲပါ။

ဤကဲ့သုိ႔ ဝါသနာရွင္အမ်ဳိးမ်ဳိးရဲ႕ ႏွလုံးသားမွ ျဖစ္တည္အရင္းခံထားတဲ့ ေစတနာရွင္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားစြာ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၾကေလသည္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚလာမွ စာအေရးအသားေကာင္းတဲ့ ရြက္ပုန္းသီးေလးေတြရိွမွန္း သိလာရတယ္လုိ႔ နာမည္ႀကီး ဘေလာဂ့္ဂါတစ္ဦးက သုံးသပ္ထားပါသည္။ အမွန္တစ္ကယ္လည္း ဟုတ္သည္။ ဘဝအေျခအေန အေၾကာင္းအရင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ စာေရးဆရာ/ဆရာမေတြ မျဖစ္လာဘဲ အခေၾကးေငြယူၿပီး စာေရးမစားၾကရုံတစ္မယ္ အေရးအသား ေကာင္းမြန္တဲ့ ဝါသနာရွင္ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကုိ ေတြ႔ေနျမင္ေနရသည္။ ေလာကႀကီးရဲ႕ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွာလုိ႔မေတြ႔ႏုိင္တဲ့ အမွန္တရားစစ္စစ္ေတြကုိ ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာတင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ဘေလာ့ဂ္အမ်ဳိးအစားေပါင္း စုံလင္လွေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္ဝန္းမွာ သူတုိ႔ေတြ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနၾကတာလဲ..?။ ျမန္မာျပည္က စာ၊ နယ္၊ ဇင္းေတြမွာ ေရးၾကသူမ်ားလုိ စာမူခလည္းရသည္မဟုတ္။ တစ္စုံတစ္ရာ အက်ဳိးခံစားခြင့္မ်ားလည္း ရသည္မဟုတ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္ေတြကုိ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေျဖကရွင္းရွင္းေလးပါ။

၁။ မိမိတုိ႔ ယုံၾကည္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ ဘဝရပ္တည္ခ်က္အျမင္ႏွင့္ ဝါသနာအေလွ်ာက္ စာေရးခ်င္စိတ္ရိွတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြျဖစ္ၾကပါသည္။

၂။ မိမိဘဝတစ္ေလွ်ာက္ ေလ့လာခဲ့သမွ် အသိပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ အေတြးအျမင္ရသေတြကုိ ေဝငွ ေဖာ္ထုတ္ခ်င္ေသာ စိတ္ရိွတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြၾကပါသည္။

၃။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အေတြးအျမင္ေတြ ဖလွယ္ၾကရင္း ေကာင္းက်ဳိးမ်ားစြာ ေပၚထြန္းလာေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြျဖစ္ၾကပါသည္။

၄။ ထုိအေျခအေနမ်ဳိးၾကားမွ မိမိတုိ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံလုပ္ခဲ့သမွ် ရရိွလာတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးမွာ စာဖတ္သူ၏ အသိအမွန္ျပဳတဲ့ စာစကား မွတ္ခ်က္ေလးေတြပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘာနဲ႔မွ လဲလုိ႔မရတဲ့ အဖုိးတန္ စာမူခေတြပါပဲ။

မည္သုိ႔ဆုိေစ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေတြ အတူတကြ လက္တြဲကာ စည္းလုံးညီညာၿပီးေတာ့ ဟုိးအေဝးမွ မႈံရီမႈံဝါး ဆုံမွတ္တုိင္တစ္ခုဆီသုိ႔ အေရာက္ေလွ်ာက္လွမ္း သြားၾကရေအာင္ပါ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ဘဝ ပရုိဂရမ္နဲ႔ ဆက္တက္ဦးမယ့္ တက္လူငယ္

ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာလဟာ အမ်ားတကာလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာနဲ႔ လာမည့္ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆုိရမည့္အစား တသသျဖင့္ လြမ္းေမာဆုိ႔နင့္စြာနဲ႔ပဲ ႀကိဳဆုိလုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာလကုန္ရင္ အလုပ္က အေျပာင္းအလဲရိွႏုိင္သလုိ ေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းသြားမည္။ ဘယ္လုိမွ အတိအက် ခန္႔မွန္းလုိ႔ မရတဲ့ လက္ရိွ ဘဝအေနအထားမွာ ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကုိ ဖြင့္ထုတ္ပစ္ဖုိ႔ရာ ဘေလာ့ဂ္မွာ ခဏခဏ သယ္လာမိခဲ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ ဘေလာ့ဂ္ေလးရဲ႕ ႏွလုံးခုန္သံနဲ႔ ရွင္သန္မႈေလး ရပ္တန္႔မသြားေအာင္ ထိန္းေပးေနရခ်ိန္မွာ ထြက္ခ်ည္ဝင္ခ်ည္ အသက္ရႈသြင္းေနရတဲ့ ဆန္႔တငင္ငင္နဲ႔ ဘေလာဂ္ဂါ တစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

လက္ရိွကြၽန္ေတာ္ေနထုိင္ရာ ပါတ္ဝန္းက်င္မွာ ခရစ္စမတ္ ပြဲေတာ္အတြက္ အသင့္ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့ ရြယ္တူလူငယ္ေလးေတြ တက္ၾကြစြာလႈပ္ရွားေနၾကတာေတြ႕ရေတာ့ သူတုိ႔ၾကည့္ၿပီး ကုိယ္က တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ကာ အေဖာ္မဲ့ အထီးက်န္ဆန္ေနသလုိ ခံစားမိရပါသည္။ အနီေရာင္စင္းၾကား သုိးေမႊးေခါင္းစြပ္အရွည္ႀကီးကုိ ေဆာင္းလုိက္၊ ခြၽတ္လုိက္ လုပ္ရင္း သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စေနာက္ေနၾကေလရဲ႕။ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးေတြက လက္တြဲလုိ႔ အတူႏႊဲကာ ဒီဇင္ဘာပြဲမွာ ေပ်ာ္ပြဲဝင္ဖုိ႔ ႀကိဳတင္ကာျပင္ဆင္ေနၾကေလရဲ႕။ ကုိယ္ကေတာ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ အစီအစဥ္မက်နေသးတဲ့ ဘဝပရုိဂရမ္ တစ္ပုဒ္ကုိ ေကာင္းေအာင္ႀကိတ္မွိတ္ေရးဆြဲေနရတုန္း။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ အသာခ်ေလး ခ်လုိက္ၿပီး '' သူတုိ႔ဘဝကုိ အားက်လုိ႔ေကာ မင္းအတြက္ ဘာျဖစ္လာမွာလဲ..? ကုိယ့္ဘဝပရုိဂရမ္ကုိ ကုိယ့္ဖာသာ ေကာင္းေအာင္ ေရးဆြဲေနရာမွာ၊ ဘယ္သူမွ လာကူဆြဲမေပးဘူး၊ မင္းအဲ့ဒါကုိ သေလေဘာေပါက္လား..? '' လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးရင္း ပီျပင္တဲ့ဘဝတစ္ခုျဖစ္လာဖုိ႔ အတြက္ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ အားတင္း ထားလုိက္မိတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္း တစ္စုံဟာ အလုိလုိ ေကြးညႊတ္သြားၿပီး မခ်ိၿပဳံးေလး တစ္ခ်က္ ၿပဳံးလုိက္မိပါတယ္။ '' ေရေရရာရာ မရိွတဲ့ဘဝမွာ ေလွာင္ရယ္စရာ ေလာက သေဘာသဘာဝေတြ အၾကားထဲက ျဖစ္ခ်င္သလုိျဖစ္ေနတဲ့ ဘဝပရုိဂရမ္ တစ္ပုဒ္ပါလား '' လုိ႔ေပါ့ေလ။

လြန္ခဲ့ေသာ အတိတ္ရိွ ဆယ္စုႏွစ္(၂)ခုစာေက်ာ္ထဲမွာ ေရးဆြဲထားခဲ့တဲ့ ဘဝပရုိဂရမ္ကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ လွမ္း check ေနမိျပန္တယ္။ ဝုိးတုိးဝါးတားျဖင့္ ဘာမွကုိ အားရစရာ မရိွလွ။ အပီအျပင္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တာ တစ္ခုမွ မရိွေသးဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ ခံစားခ်က္ခ်င္းက တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔က ကုိအိမ္ ဘေလာ့ဂ္ဆီ ေရာက္သြားတုန္း ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ကြၽန္ေတာ္ ဆုိတဲ့ပုိစ့္ကုိ ဖတ္လုိက္ရာတာ သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘဝ ပုံစံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနတယ္။ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ လုပ္တတ္သည့္ အက်င့္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဟုိတစ္တုိ႔ ဒီတစ္တုိ႔ ပညာေလးေတြ မေတာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ စုေဆာင္းမိခဲ့ပါသည္။ အြန္လုိင္းမွာ မိတ္ေဆြဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကုိ သြားၿပီး အမွတ္ရမိေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားမငယ္ခ်င္ေတာ့ပါ။ '' ဘယ္အရာမဆုိ basics ဆုိတဲ့ အေျခခံေတြ ရိွေနဖုိ႔ပဲလုိတယ္ '' တဲ့။ သဘာဝက်က် ေတြးေခၚၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟုတ္ေနသည္။ ငယ္စဥ္က ဖတ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ပီမုိးနင္း စာအုပ္ထဲက '' တုိက္တစ္လုံးဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အထပ္ေတြမ်ားေအာင္ ေဆာက္ေနပါေစ ေအာက္ေျခမခုိင္ရင္ (စံခ်ိန္မမွီရင္) ၿပိက်သြားမွာပဲ '' ဆုိတဲ့ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကုိ သြားၿပီးအမွတ္ရမိတယ္။ ဘယ္အရာမဆုိ အေျခခံရိွရုံမွ်မက အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ခံကုိ စတည္ကတည္းက ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ထားခဲ့ဖုိ႔လုိအပ္တယ္။ '' ငါေရာ အေျခခံေတြ ေကာင္းေနၿပီလား ? '' ကုိယ့္ဖာသာ ျပန္ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့ '' လုိအပ္ပါေသးတယ္ '' ဆုိတဲ့ အေျဖပဲ ထြက္လာတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံဘဝမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြက သိပ္မ်ားလြန္းၿပီး မျဖစ္လာေသးတာေတြ အတြက္ အလုိမက်ျဖစ္ေနမိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆုိတဲ့ ေတာင္တက္လမ္းမွာ သက္လုံမေကာင္း ေမာၿပီးလက္ေလွ်ာ့ က်န္ရစ္ေနခဲ့ လူေတြကလည္း ေအာက္မွာ မနည္းဘူး။ အထက္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ကုိယ့္ထက္ ဇြဲေကာင္းတဲ့၊ လုံ႔လဝီရိယရိွေကာင္းတဲ့ သူေတြ တစ္ခ်ဳိ႕က ေအာင္လံေတာင္ လႊင့္ထူေနၾကၿပီ။ ကုိယ့္နေဘးနားမွာလည္း ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္တက္ေနၾကတဲ့ လူေတြကုိ ေတြ႔ရျပန္တယ္။ '' ေၾသာ္..ဒီလုိပါပဲလား '' လုိ႔ သဘာဝက်က် ေတြးၾကည့္ရင္း ၿပဳံးမိေသးတယ္။ ထူးထူးျခားျခား တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဘဝဆုိတဲ့ ေတာင္ႀကီးမွာ ေအးျမတဲ့ တရားရိပ္သာ စခန္းႀကီးေတြထဲမွာ ရာသက္ပန္ဝင္ၿပီး က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ေတြကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ပကတိ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ လွပေပတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေမာခ်င္ေမာပါေစ ေရွ႕ဆက္တက္ရင္ ဘာေတြ ျဖစ္လာဦးမလဲဆုိတာ သိခ်င္တဲ့အတြက္ ဆက္တက္ဦးမည္။ ကုိယ့္နေဘးနားက အားႏႊဲ႕တဲ့သူေတြကုိလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေဖးမကူညီၿပီးလက္တြဲေခၚႏုိင္က ေခၚသြားမည္။ ဘဝပရုိဂရမ္ တစ္ပုဒ္ကုိ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေရးဆြဲၾကည့္ခ်င္ေသးသည္။ အေျဖက ဘာေတြ ထြက္လာဦးမလဲ..? ။ အေဝးမွာ မႈန္ရီပ်ပ်ျမင္ေန ရတဲ့ ပန္းတုိင္တစ္ခုနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္ ဘဝလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္လုိက္ရင္း '' ဘဝ ပရုိဂရမ္နဲ႔ ဆက္တက္ဦးမယ့္ တက္လူငယ္ '' ပါလားလုိ႔ ေလသံတုိးတုိးေလး ေရရြတ္လုိက္တယ္။

ေနာက္ဆက္တြဲစကား။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ကယ္ကုိ မအားတဲ့ ၾကားထဲက အလုအယက္အခ်ိန္ယူၿပီး ေရးလုိက္တဲ့ ပုိစ့္ပါ။ အင္တာနက္ ပုံမွန္သုံးရဖုိ႔ အေျခအေနေတြ ကလည္း ေပးမလာေတာ့ဘူး။ ဒီၾကားထဲကမွ အိပ္ေရးပ်က္ ခံၿပီး တင္လုိက္တဲ့ ပုိစ့္ေလးပါ။ စီေဘာက္မွာ လာႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့သူေတြကုိ တက္လူငယ္ ျပန္လာၿပီးေတာ့ မႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ခဲ့ရင္လည္း ခႊင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႕ကဗ်ာ

ေပးဆပ္သူတုိ႔ ႏွလုံးသားမ်ား

ျပကၡဒိန္ေဟာင္း ရက္ေတြေျပာင္းေန
ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္း ဘဝလမ္းေတြ
နာရီစကၠန္႔ မိနစ္ဝက္မွ
တစ္ရက္မွသည္ တစ္ပါတ္ဆီထိ
ရာသီေတြသာ အလီလီေျပာင္း
ကုန္လြန္မႈေပါင္း အႀကိမ္ေထာင္ေသာင္း
ရိွခဲ့ေလၿပီ အတိတ္ဆီတြင္...

စိတ္အစဥ္သည္ တေရြ႕ေရြ႕လိွမ့္
အတိတ္ကုိေခါက္ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ၾကည့္
မျမင္ေသာ္လည္း စိတ္ကူးထဲမွာ
ပုံေဖာ္ႏုိင္သည္ အာရုံဆီထိ

နံရံမွၾကား စကားမ်ားလည္း
ရုိက္ခတ္လာသည္ နားအိမ္ဆီတြင္

အေမွာင္ေတြလႊမ္း ဘဝလမ္းလည္း
ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္ အတိတ္ဆီတြင္

အသက္ေသြးေခြၽး အစဥ္မေႏွးဘဲ
ေပးဆပ္ခဲ့သည္ အတိတ္ဆီတြင္

အျမင္ကုိဖ်က္ ေသာ့ေတြခတ္လ်က္
သူတုိ႔ႏွလုံးသား ေလွာင္ခ်ဳိင့္မွာထား
ဆယ္စုႏွစ္ရွည္ ၾကာျမင့္ေလေအာင္
စေတးခဲ့ၿပီး အတိတ္ခရီးတြင္

သူတုိ႔ထားလ်က္ ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ထားဆဲ ဘဝထဲမွာ
ကုိယ့္အတြက္ဆုိတာ ဘယ္အရာလဲ..?

သူတုိ႔ၾကည့္တာ အနာဂတ္ျမန္မာ
သူတုိ႔ေပးဆပ္တာ အနာဂတ္ျမန္မာ
သူတုိ႔ေပးအပ္တာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ပါ
ကုိယ္က်ဳိးမဖက္ အမ်ားအတြက္
ေပးဆပ္သူမ်ား ႏွလုံးသားပါ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အခ်စ္ဆုိသည္မွာ..?

ဒီကေန႔ ဘေလာ့ဂ္ကုိ စဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ မ်က္ေစ့က က်င့္သားရေနသည့္အတုိင္း ပထမဆုံး စီေဘာက္ကုိ အၾကည့္တခ်က္ေဝ့ဝဲလုိက္သည္။ ခဏတြင္းျခင္းမွာပင္ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လုံးမ်ားက ျပဴးက်ယ္ဝုိင္းစက္ သြားသည္ဟု ခံးစားမိလုိက္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကြၽန္ေတာ္မေျပာခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုက စီေဘာက္ထဲမွာ တဂ္ခနဲ ျပဳတ္က်လာခဲ့ေခ်ၿပီကုိး။ အေတာင္ပံမပါတဲ့ လူသားအမိငယ္ ငွက္ငယ္ေလးက မေရးရင္ရုိက္မယ္ (မူႀကိဳဆရာမေလးမ်ားလား) တဂ္ထားတယ္။ အခ်စ္ဆုိသည္မွာ ဘာလဲ..? ညာလဲ..?။ ေၾသာ္..ေမးရက္ပါေပ့။ လုပ္ခ်လုိက္ေပါ့။ တစ္ေန႔ကတည္းက မေျပာခ်င္လုိ႔ သြားၿပီးေတာ့ ႀကိဳေအာ္ထားေပမယ့္ အလြတ္မေပးတဲ့၊ လူခ်င္းမေတြ႔ေပမယ့္ အၿမဲရဲရင့္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ရတဲ့ ကုိ ရဲရင့္နီ ကလည္းတဂ္။

တစ္တဂ္ၿပီး ေနာက္တစ္တဂ္..ဟုိကလည္းတဂ္..ဒီကလည္း တဂ္။ တဂ္နဲ႔တင္ကုိ အလုပ္ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနၿပီ။ အခ်စ္အေၾကာင္းဆုိေတာ့ နဲနဲေလာက္အခ်ိန္ယူ ရင္ခုန္ၾကည့္၊ ေတြးၾကည့္၊ ခံစားၾကည့္ရဦးမယ္လုိ႔ထင္တာနဲ႔ တဂ္သခင္မေလးကုိ လာမယ္..ၾကာမယ္..တက္လူငယ္လုိ႔ေတာ့ အရင္ဆုံး ႀကိဳတင္သတင္းပုိ႔ထားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး..အခုတင္ ေခါင္းထဲမွာေပၚလာတုန္း၊ ရင္ထဲမွာဟာေနတုန္း၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္ရင္းကေန တစ္ခုေသာဘေလာ့ဂ္ ကုိဖြင့္ၾကည့္ လုိက္မိရာမွအစျပဳကာ ရင္ထဲမွာ အခ်စ္အေၾကာင္းက ပုိၿပီးေတာ့ ခံစားလာရတယ္။ အသစ္တဖန္ အခ်စ္ကုိျပန္ႏႈိးဆြ ေပးလုိက္သလုိျဖစ္လာ။ ဒါနဲ႔ပဲ စာေရးခ်င္စိတ္က ေပါက္လာတုန္း ေရးခ်လုိက္ၿပီ။ တစ္ခါတည္း ထုိင္ေရးလုိက္တယ္။ အခ်စ္ဆုိသည္မွာ...

အခ်စ္(၂)မ်ဳိးရိွပါသည္-

၁။ ငါးရာႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ - အနည္းအက်ဥ္းမွ်ေလာက္သာခ်စ္ (ပုံမွန္)။ မိဘ၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားစသည္တုိ႔ကုိ ခ်စ္ေသာ အခ်စ္ျဖစ္သည္။

၂။ တစ္ေထာင့္ငါးရာ - ေမာင့္အနားမွာ (သုိ႔မဟုတ္) မယ့္အနားမွာ ရိွေသာအခ်စ္။ ဒီအခ်စ္ကုိ အရွင္းဆုံး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိ ျပရရင္..သည္းခံပါ။ ရုိင္းတယ္လုိ႔ပဲေျပာေျပာ.. မိမိနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္လိဒ္ (သူ႔ကုိခ်စ္တာေပါ့)

အခ်စ္ကုိ စာဖြဲ႔ၾကည့္ျခင္း

အခ်စ္ေတြနဲ႔ကင္းေအာင္ ဘဝမွာ ေနခ်င္ပါတယ္..ဒါေပမယ့္ ဘဝေတြနဲ႔မကင္းႏုိင္တာကလည္း အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ပန္းဆုိတာ အခ်ိန္တန္ရင္ ဖူးၿပီးပြင့္လာတတ္ၾကသလုိ..အခ်စ္ဆုိတာလည္း အခ်ိန္အခါတန္ရင္ ရင္ထဲကေန ခံစားၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကစၿမဲပါ...။ ပန္းပင္ေတြေတာင္ အဖူးရိွမွ အပြင့္ျဖစ္လာၾကေသးတာပဲ..။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြဟာလည္း ရင္ႏွင့္မဆန္႔လုိ႔ ပြင့္အန္ထြက္က်လာခဲ့တာပါ...။ ႏွင္းဆီပန္းေလး ေတြက အဆင္းလွတယ္..၊ ရနံ႔ေမႊးတယ္..၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ပန္းကေလးေတြပါ..။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိ ထိရင္၊ ကုိင္ရင္ သတိေတာ့ထားေပါ့.. သူ႔မွာပါတဲ့ ဆူးေလးေတြက လူကုိနာက်င္ခံစား ေစတတ္လုိ႔ပါ...။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူမဟာလည္းႏွင္းဆီပန္းလုိ အဆိပ္ရိွတဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔...။ အခ်စ္စိတ္သည္ သဘာဝအတုိင္း လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရုပ္အဆင္းလွပျခင္းကုိ ဦးစြာ ပထမရႈျမင္ၾကည့္တတ္သည္။ သူ႔(သုိ႔မဟုတ္) သူမကုိခ်စ္ခဲ့ စဥ္က ခဏတာအေဝးေရာက္လုိ႔ တမ္းတေငးေမာဖူးမိတုိင္း မိမိခ်စ္သူရဲ႕ရုပ္သြင္ သ႑ာန္ကုိသာ အစဥ္ အာရုံတြင္ ပုံေဖာ္တတ္တာ လူ႔သဘာဝ။ အကယ္၍မ်ား မိမိခ်စ္သူသည္ တစ္စုံတစ္ခုေၾကာင့္ ကုိယ္ကာယ ပုိင္းဆုိင္ရာ တစ္ခုခုမ်ား ခ်ဳိ႕ယြင္းသြားခဲ့ရင္ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးလည္း မေတြးဝံ့တတ္ျပန္ တာလည္း လူ႔သဘဝ။ ေတြးမိခဲ့ရင္လည္း စိတ္ထဲကေန '' အမဂၤလာ '' ဟု ေမာင္းထုတ္တတ္ၾကသည္။ အခ်စ္သည္ ရုပ္အဆင္းသ႑ာန္ကုိသာ ပုိမုိခင္မင္တတ္သည္။ အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္နဲ႔ ဘဝတေလွ်ာက္ အနစ္နာခံ ခ်စ္သြားၾကသူမ်ားလည္းရိွသည္။ အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္ကုိ သရုပ္ေဖာ္ထားေသာ ၀တၱဳဇာတ္လမ္း မ်ားစြာကုိ ဖတ္ၾကည့္ရာက အခ်စ္အေၾကာင္း သေဘာေပါက္လာတတ္သလုိ၊ အခ်စ္၀တၱဳမ်ား ဖတ္မိတဲ့ လူငယ္လူရြယ္မ်ားအဖုိ႔ ဇာတ္လမ္းထဲက အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ရင္ခုန္ၾကည့္ရင္း အားက်အတုခုိးၿပီး လက္တဲ့စမ္းတတ္ၾကျပန္ေလသည္။ အခ်စ္အေၾကာင္းကုိ ေလးနက္စြာေရးသားေနၾကေသာ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ သီခ်င္းေရးဆရာမ်ား သည္လည္း တခ်ိန္က အသဲကြဲခဲ့ဖူးသူ မ်ားသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ရိွခဲ့ဖူးပါသည္။ အခ်စ္သည္ တစ္ခါတစ္ရံ စားသုံးသူကုိ အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေစတတ္၏။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘဝပ်က္တတ္သည္။ ဘဝမွာ ေကာင္းေသာ သင္ခန္းစာ ေတြလည္းရရိွသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘဝေတြ တုိးတက္ ေကာင္းမြန္ သြားတတ္သည္။ အခ်စ္သည္ ခက္ခဲေသာ ပုဒ္စာျဖစ္တဲ့ ဘဝသင္ခန္းစာေတြကုိ အိမ္စာေပးသည္။ အခ်စ္သည္ ထူးကဲေသာ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ခြန္အားတစ္ခု။ အခ်စ္သည္ေအးျမေနတတ္သည္။ အခ်စ္သည္ပူေလာင္တတ္သည္။ လန္းဆန္းသည္။ ေပါ့ပါးသည္။ ပန္းေတြလုိ ရနံ႔သင္းပ်ံ႕ၿပီး ရႈရႈိက္သူကုိ ၾကည္လန္းဆန္းေစသည္။ ပုထုဇဥ္ လူသားတုိင္းအတြက္ မရိွမျဖစ္အလုိအပ္ ဆုံးေသာ အရာတစ္ခု။ အခ်စ္ အေၾကာင္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွ စာဖြဲ႔လုိ႔ မကုန္ႏုိင္။ ဆက္ေရးရင္ တက္လူငယ္ ကေန ခ်စ္လူငယ္ နာမည္ေျပာင္းလုိက္ရလိမ့္မယ္။

အခ်စ္ကုိ ကုစားၾကည့္ျခင္း

အခ်ိန္သည္ ဒီေရလုိ တုိက္စားတတ္သည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ပင္ အခ်စ္ကုိလည္း တုိက္စားသြားတတ္ပါသည္။ အခ်ိန္က အရာရာကုိ ေျပာင္းလဲရင့္သန္(ရင့္မွည့္) ေစတတ္ပါ၏။ ဥပမာ-မ်က္စိထဲမွာ သရက္သီးရင့္မွည့္ေနတာကုိ ေျပးျမင္ ၾကည့္လုိက္ပါ။ သရက္သီး တစ္လုံးမွည့္လာဖုိ႔ရာ အခ်ိန္ကာလအတုိင္းအတာ တစ္ခုေတာ့ ေစာင့္ရပါသည္။ ဒီလုိပဲ အခ်စ္တစ္ခု ရင့္သန္(ရင့္က်က္) ေျပာင္းလဲလာေစ ဖုိ႔ရာ အခ်ိန္ကာလအတုိင္းအတာ တစ္ခုကုိ မျဖစ္မေန ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရာရာကုိ အၿမဲတမ္း ဝါးၿမဳိသြားတတ္ေသာ အခ်ိန္က အခ်စ္ကုိလည္း အလြတ္မေပးဘဲ ဝါးၿမဳိသြားပါလိမ့္မည္။ ဟုိတစ္ခ်ိန္က ရိွခဲ့ဖူးေသာ အခ်စ္သည္ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတတ္၏။ မိမိ က်င္လည္ ျဖတ္သန္းရေသာ ဘဝတေလွ်ာက္ အခ်စ္ဆုိသည့္ အရာကလည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုိက္ပါကပ္ညိွတြယ္ေနရင္းမွ အခ်ိန္ကာလေတြ ၾကာျမင့္လာေသာအခါ လူႀကီးအခ်စ္၊ လူငယ္အခ်စ္ဟူေရြ႕ အေခၚအေဝၚေတြကြဲျပားျခားနား သြားၾကေလသည္။ ငယ္ခ်စ္၊ ေႏွာင္းခ်စ္ဆုိသည့္ အခ်စ္သီခ်င္းေတြပင္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေသး၏။ ဥပမာ - ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္ထဲက (တြံ႕ေတးသိန္းတန္) လုိသီခ်င္းမ်ဳိးေတြနားေထာင္ၾကည့္ပါ။ အခ်စ္နဲ႔ ပါတ္သတ္လုိ႔ ကေတာ့ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေျပာမဆုံးႏုိင္ေအာင္ ေတာသုံးေတာင္မကေအာင္ ရိွေနပါလိမ့္မည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ အသဲကြဲ ျပန္မဆက္ေနသူမ်ား တစ္ခါတည္းေျပာလုိက္ပါမည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကြဲဖူးပါသည္။ အခ်စ္ေရာဂါ ေပ်ာက္ေအာင္ အရက္ေသာက္ၿပီးကုစားၾကည့္သည္။ စီးထားတဲ့ ဖိနပ္သာေပ်ာက္တယ္။ အခ်စ္ေရာဂါက မေပ်ာက္ခဲ့။ အရက္နာလည္းက်၊ အခ်စ္ေရာဂါလည္း ပုိထခဲ့သည္။ လူငယ္သဘာဝ မုိးသဲသဲမဲမဲရြာေနတုန္း စိတ္ကူးေတြယဥ္၊ အခ်စ္ေရယာဥ္ေၾကာမွာ ေမ်ာလြင့္ရင္း ဂစ္တာထုိင္တီးဖူးသည္။ အရက္နာက်ၿပီးေနာက္ ဖ်ားနာက်ခဲ့ျပန္သည္။ အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေႏွာင္းလာေတာ့ အသဲကြဲတဲ့ ေရာဂါကအလုိလုိ ေပ်ာက္ကင္းစ ျပဳခဲ့ျပန္ေပါ့။ '' ႏွလုံးသားကုိ လာၿပီး အနံ႔ခံၾကည့္ပါ.. ေကာ္န႔ံရေနလိမ့္မယ္၊ ခြဲခဲ့တဲ့ အသဲ ျပန္ဆက္ ထားလုိ႔ပါ '' လုိ႔ ေျပာတဲ့ ' ရသ ' သီခ်င္း ထဲကလုိပဲ.. ကြၽန္ေတာ့္မွာ ကြဲထားတဲ့ အသဲကုိ အခ်ိန္ဆုိတဲ့ သမားေတာ္က ေကာ္နဲ႔ျပန္ဆက္ ေပးထားလုိက္ ပါၿပီ။ ေကာ္န႔ံေလးကေတာ့ အခုထိ တေငြ႔ေငြ႔ ရေနတုန္းေပါ့။ တသသ ျပန္လည္ ေအာင့္ေမ့ ေနတတ္တုန္းပါ။ အခ်စ္ကုိ အေကာင္းဆုံးကုစား သြားတဲ့ သမားေတာ္ဟာ အခ်ိန္သာလ်င္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အျမင္

ဘေလာ့ဂါေလာက

ဘေလာ့ေတြအလယ္ ေလွ်ာက္ကာလည္ပတ္
တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ရက္ခ်င္းဆက္လည္း
ပန္းေတြၿမဳိင္ၿမဳိင္ ပြင့္ၾကသလုိ
ဘေလာ့ေတြလႈိင္လိႈင္ မရုိးမကုန္ႏုိင္
ေပါၾကပါသည္ အင္တာနက္ဆီ...

တခ်ဳိ႕ကေရး ႏုိင္ငံအေရး
တခ်ဳိ႕ကမူ အခ်စ္ဟူသည္
တခ်ဳိ႕ေရးျပန္ ဒႆနဆန္ဆန္
တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ ဟာသေပါ့ေလ

တခ်ဳိ႕ေတြ႕ႀကဳံ ဘဝအဖုံဖုံ
တခ်ဳိ႕ေတြက ဗဟုသုတ
စုံလင္လွသည္ ဘေလာ့ျပည္ေခၚ
အင္တာနက္ေပၚတြင္ ဘာပင္တင္တင္
လြတ္လပ္စြာပင္ ဖလွယ္အျမင္ေတြ

ဘေလာ့ကမၻာေျမ လည္ပတ္ေနၿပီ...

ဘေလာ့အေၾကာင္း ေတြးရင္းေပါင္းစပ္

ေကာက္ခ်တစ္ခု ေရးခ်ခုပင္
ဘယ္ေတာ့မွမရုိး ဘေလာ့တန္ခုိး
လြတ္လပ္စြာေတြး လြတ္လပ္စြာေရး
အျမင္ကုိေထာင္ခ် အေမွာင္ေလာက
က်ဥ္းေျမာင္းမႈဆုိတာ ဘေလာ့ကမၻာမွာ
မရိွေသးတာ အမွန္ပါ။

မွတ္ခ်က္။ လက္ရိွႀကဳံေတြ႕ေနရေသာ ေယဘူယ်အျမင္အေနအထား အေပၚမူတည္ၿပီး ျခဳံငုံေရးဖြဲ႕ ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အားလုံးတူညီရမည္ဟု တထစ္က် မဆုိလုိခ်င္ပါ။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အႀကိဳက္ဆုံးမ်ားမွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ (TAG)

ေခါင္းစဥ္ေမ့ကဗ်ာ

ကုိယ္မႏွစ္ၿခဳိက္လုိ႔

ပစ္လုိက္သည့္ပန္း

ႀကိဳက္သူနမ္းေလ

ကုိယ္ဝမ္းမနည္းတတ္ပါဘူး...။

(ေကာင္းသန္႔)

ဒီကဗ်ာတုိေလးက စာေရးဆရာႀကီး ေကာင္းသန္႔ရဲ႕ ေမ့မရေသာအတိတ္မ်ား စာအုပ္ထဲမွရခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ဆရာ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ပထမဆုံး စေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကေတာ့ အလြတ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အိမ္ကထြက္လာကတည္းက ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲ ကြန္ပ်ဴတာစာအုပ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ေဗဒင္စာအုပ္ကလြဲလုိ႔ တျခားဖတ္စရာ ဘာတစ္အုပ္မွ ထည့္ယူမလာမိခဲ့တာ အႀကိဳက္ဆုံးကဗ်ာေတြက အိမ္မွာက်န္ခဲ့တာဆုိေတာ့ အလြတ္မမွတ္မိဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ ေခါင္းထဲမွာစြဲေနတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္က အာရုံထဲမွာ ေပၚလာလုိ႔ အႀကိဳက္ဆုံးကဗ်ာ တစ္ပုဒ္အျဖစ္ ဘေလာ့မွာ တင္ေပးလုိက္ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အႏွစ္သက္ဆုံးမ်ားထဲက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္ေတာ္ဂ်ဴဝသန္က တဂ္လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္ရပါတယ္။

ဆရာေကာင္းသန္႔ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကုိဖတ္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရပါပဲ ဒီကဗ်ာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ကြၽန္ေတာ္က ျပန္ေျပာင္း၊ ေျပာင္းျပန္ လုပ္ၿပီးမွ ကဗ်ာထပ္စပ္ထားခဲ့ပါေသးတယ္။ စပ္ထားတာေတာ့ (၁)ႏွစ္နီးပါးၾကာသြားပါၿပီ။ ဘေလာ့ စလုပ္ျဖစ္ေတာ့ အရင္ဆုံးပုိစ့္မွာလဲ တစ္ခါေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။

'' မလွမ္းဝံ့သူ ''

ကုိယ္ႏွစ္ၿခိဳက္လုိ႔ ခူးလုိက္ခ်င္လည္း

မလွမ္းဝ့ံတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္မုိ႔

မမွီတဲ့ပန္း တုံးခုမလွမ္းလုိေတာ့ပါ...။

(တက္လူငယ္)

ဆက္တဂ္ဖုိ႔လူေတာ့မရိွပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ တဂ္ခ်င္တာကေတာ့ ေလခ်ဥ္ပဲဗ်ာ။ နဲနဲမ်ားသြားလုိ႔...(ကုိကာကုိလာ ေသာက္တာကုိေျပာတာပါ)

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

လြမ္းရင္ဖတ္ပါ...

ဒီဇင္ဘာမွ အလြမ္းညမ်ား

ေျမာက္ျပန္ေလညွင္း

တုိက္ခတ္ရင္းမွ

ခ်မ္းစိမ့္လာၿပီ

ေဆာင္းရာသီဝယ္

ျမဴေတြလည္းဆုိင္း

မႈံရီမႈိင္းမႈိင္း

ႏွင္းစက္ေျမေအာက္

တေပါက္ေပါက္က်

ေျမေပၚမွာခ

စုိစြတ္ၾကသည္...

ႏွင္းေတြေဝၿပီ

ဒီေဆာင္းဆီတြင္

အလြမ္းသယ္ၿပီ

ခ်စ္သူ႔ဆီကုိ

အတိတ္ပန္းခ်ီ

ဟုိေဆာင္းဆီသုိ႔

ပ်ံ႕လြင့္ထြက္သြား

အေတြးမ်ားက
တစစျမင္

ပုံရိပ္ထင္ထင္

တသသပင္

ေဆြးတမွ်င္မွ်င္

ရိွေနေခ်ၿပီ

ခ်စ္သူ႔ဆီဝယ္...

ေၾသာ္..တမ္းတရ

လြမ္းေဆြးၾကတဲ့

ဒီဇင္ဘာမွ

အလြမ္းညမ်ား။

(မွတ္ခ်က္။ ခ်မ္းေအးေသာ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ခ်စ္သူဆီသုိ႔ အလြမ္းသယ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ ခံစားေရးဖြဲ႔ ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အမုန္း(အစား) မိမိဘဝမွာ ရိွေနတဲ့ အားနည္းခ်က္၊ လုိအပ္ခ်က္ႏွင့္ အျပစ္မ်ား

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေလာကထဲကုိ စေရာက္လာတာ မၾကာေသးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အဖုိ႔မွာ Tag ခံရျခင္းဆုိတာေတြလည္း မရိွခဲ့ေသးသလုိ Tag တယ္ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကုိလည္း ဘေလာ့ဂ္ စေရးျဖစ္မွ ၾကားဖူးတာပါ။ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ Tag အေၾကာင္း ေရးထားလုိ႔လည္း Tag ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကုိ နားလည္ သေဘာေပါက္္ သြားပါၿပီ။ Tag ခံရျခင္းနဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ သၾကၤန္မွာ တစ္ခါမွ ေရအေလာင္းမခံရေသးတဲ့ အပ်ဳိႀကီးကုိ လူငယ္ေတြက ေရလာေလာင္းတာ ခံလုိက္ရသလုိမ်ဳိးႀကီးပဲ။ ေရစုိမွာကလည္း ေၾကာက္ေသးတယ္။ ေရအေလာင္းကလည္း ခံခ်င္တယ္။ '' ေအာင္မယ္..ငါ့ကုိေတာင္ တကူးတက ေရလာေလာင္းသြားပါလား ''ဆုိၿပီး မာန္တက္ခ်င္သလုိပဲပါဗ်ာ။ ေရစုိေတာ့ ရႈိးပ်က္မယ္။ ေရေလာင္း ခံရတာေတာ့ ပိတိျဖစ္တယ္။ ဒီလုိပဲ Tag တာ ခံရေတာ့ ပီတိလည္းျဖစ္သလုိ ကုိယ့္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၿပီးျပန္ရင္လည္း ကုိယ္ပဲ သိကၡာက်ဦးမယ္။ က်ပါေစေတာ့ဗ်ာ။ တကူးတက လာၿပီး Tag တဲ့သူရိွမွေတာ့ တကူးတက ျပန္ေျဖရေတာ့မွာေပါ့။ ခင္မင္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြေတြထဲက ညီမ ငွက္ငယ္ေလး က Tag လုိက္တာပါ။

'' ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းမိတဲ့ (၁ဝ)ခ်က္ '' တဲ့ဗ်ာ။ အမုန္းဆုိတာနဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ အမ်ားအျမင္နဲ႔ မတူဘဲ ကြၽန္ေတာ္ လက္ခံယူဆ ထားတာေတြ ရိွပါတယ္။ ေရွးဦးစြာ တင္ျပပါရေစ။ အေသအခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းတယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိ ကြၽန္ေတာ္ကေလးကတည္းက တစ္ခါမွ မေျပာမိခဲ့ဘူးဗ်။ ဘဝမွာ အလုိမက်တာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကုိယ့္ဘဝကုိကုိယ္ နာက်ည္းစြားနဲ႔ '' ငါ့ဘဝက ဒီေလာက္ေတာင္ ႏုံခ်ာလွေခ်လားကြာ၊ ဘဝေပး ကံၾကမၼာက စုတ္ျပတ္သတ္လွေခ်လားကြ '' ဆုိတာမ်ဳိးေလာက္ေတာ့ အၿမဲလုိလုိ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစိမ္း(သုိ႔မဟုတ္) မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ '' ငါမင္းကုိမုန္းတယ္ '' ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးကုိ လူဆယ္ေယာက္ျပည့္ေအာင္ မေျပာဖူးတဲ့ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ '' ငါ့ကုိယ္ငါ မုန္းတယ္ '' ဆုိတာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ တစ္ခါမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္မွာ မုန္းစရာ အေၾကာင္းလည္း ရွာမေတြ႔ေသးလုိ႔ ပါပဲ။ တစ္ကယ္လုိ႔သာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းတီးခဲ့မယ္ဆုိရင္ သူဟာ ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ အသက္ဆက္တည္ရွင္သန္ႏုိင္ဦးမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ကုိယ္သူ ေသေၾကာင္းႀကံစည္သြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

အမွန္က မုန္းျခင္းဆုိတဲ့ ေနရာမွာ မိမိကုိယ္ကုိ အားနည္းျခင္း၊ အလုိမက်ျဖစ္ျခင္း၊ အျပစ္ျမင္ျခင္း ဆုိတာေတြ ကုိသာ အစားထုိး သုံးႏႈံးသင့္တယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။ တစ္ကယ္လုိ႔သာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းျခင္း (၁ဝ)ခ်က္မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိ မုန္းရျခင္း အေၾကာင္းအရင္း (၁ဝ)ခ်က္ Tag လာခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ျခင္း (၁)နာရီေတာင္မၾကာဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကုိ အျမန္တင္ႏုိင္တယ္။ အခု ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသြားတယ္။ အစကေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ ေတြမွာလည္း ဒီလုိပဲ Tag ခံးထားရတာကုိ ျပန္ေျဖထားၾကတာမ်ဳိးေတြ ဖတ္ရေတာ့ ေၾသာ္..ဟုတ္ေပသားပဲ။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းတဲ့ဟာေတြလည္း ရိွမွာပဲေပါ့ ဆုိၿပီး အလြယ္ေလးစဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ ကုိယ့္အလွည့္က် Tag ခံရေရာ သတိဝင္ၿပီး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ဟာ..မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနတယ္ထင္တယ္ ဆုိၿပီး သိတိထားၿပီး စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ရွင္းရွင္းႀကီး သေဘာေပါက္ေတာ့တာပဲ။

Tagခံရတဲ့ မိတ္ေဆြ အမ်ားစုရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးထားတာေတြထဲမွာ အဓိက သတိထားမိတာ တစ္ခုရိွတယ္။ Tag ခံရၿပီး စိတ္ညစ္ သြားတယ္တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားၿပီးမွ အခ်ိန္ယူ ေရးေပးလုိက္ရတယ္ဆုိတာ မ်ဳိးေတြပါ။ အဲ့ဒီ့ကတည္းက တစ္ခုေတာ့လြဲေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ္က စစဥ္းစား ကတည္းကုိက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဇြတ္မုန္းၾကည့္ ေနတာကုိး၊ အသိစိတ္က မုန္းၾကည့္ေနေပမယ့္ မသိစိတ္က လက္မခံဘူးေလ။ မိမိကုိယ္ကုိ မုန္းတာရိွလားလုိ႔ မေမးဘဲ အျပစ္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ လုိအင္မျပည့္ဝတာေတြရိွလား ဆုိၿပီး ကုိယ့္အျပစ္ကုိကုိယ္ ရွာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ခ်က္ျခင္း အေျဖရတယ္။ စာေရးဆရာမဟုတ္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ဝတဳၳတုိ တစ္ပုဒ္ အျမန္ ေရးေပးပါဆုိရင္ ႀကဳိးစားၿပီးေတာ့ ေရးေပးႏုိင္ပါေသးတယ္။ အခုဟာက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းဖုိ႔ရာ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ခက္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုလုိျဖစ္သြားတာကုိး။ အတုိခ်ဳံး ေျပာရရင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းစရာမလုိပါ။ မမုန္းေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္မုန္းေနတာက ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္ကုိ မဟုတ္ပါဘူး။ လူလူခ်င္း မတရားသျဖင့္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လုိသူ၊ လူလူခ်င္း မတူမတန္ ဆက္ဆံတဲ့ လူတန္းစား မ်ဳိးေတြ၊ အမွန္တရားကုိ ဖုံးကြယ္ခ်င္ၾကတဲ့ သူမ်ဳိးေတြကုိသာ မုန္းပါတယ္။ ေလာကကုိ သဘာဝအတုိင္း ရႈျမင္ တတ္ၿပီး ႏွလုံးသားနဲ႔ ခံစား နားလည္တတ္ၾက သူေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းေလးစား ခ်စ္ခင္ပါတယ္။ ဒါေတြထားပါေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္ မမုန္းတဲ့ လတ္တေလာ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ ေတြထဲမွ အဓိက (၁ဝ)ခ်က္ကုိ အမုန္း (အစား) မိမိဘဝမွာ အားနည္းခ်က္၊ လုိအပ္ခ်က္၊ အျပစ္ေတြ အျဖစ္သာ ေျပာင္းလဲ ေျဖၾကား ပါရေစ။

၁။ ကြၽန္ေတာ့္ မိသားစုအေပၚမွာ တာဝန္မေက်ေသးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အားမလုိအားမရ ျဖစ္ရပါတယ္။

၂။ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားေနျခင္းေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ေသးတာေတြကုိ အလုိမက် ျဖစ္ရပါတယ္။

၃။ နဂုိဗီဇကုိက ေအးေဆးစြာေနတတ္ေသာ အက်င့္ေၾကာင့္ လက္ေတြ႔ဘဝရိွ အခ်ဳိ႕လုပ္ငန္းခြင္ ေနရာမ်ားတြင္ ကုိယ္နဲ႔ အလုပ္က ဆန္႔က်င့္ဘက္လုိ ျဖစ္ေနတတ္သျဖင့္လည္း လက္ရိွအလုပ္ကုိ ဘဝင္မက်ျဖစ္ရပါတယ္။

၄။ လူတစ္ေယာက္ကုိ သေဘာရုိးႏွင့္ အဦးဆုံး ရႈျမင္တတ္ေသာ မိမိ အက်င့္ေၾကာင့္ ခဏခဏ လူလိမ္ခံရ ဖူးသျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ သတိမထားရေကာင္းလားဆုိၿပီး အားနည္းခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ အျပစ္ျမင္မိပါတယ္။

၅။ သာမန္အခ်ိန္မွာ လူေအးတစ္ေယာက္လုိ ေနတတ္ေသာ္လည္း ကုိယ္နဲ႔ စိတ္သေဘာထားျခင္း မတုိက္ဆုိင္လုိ႔ျဖစ္ေစ၊ ကုိယ့္ကုိ အျပစ္တင္ရႈတ္ခ်လာလုိ႔ျဖစ္ေစ အဲ့ဒီ့လူကုိ မခံခ်င္ေအာင္ ျပန္ေျပာတတ္ေသာ၊ စိန္ေခၚဝံ့ေသာ မိမိအက်င့္ေၾကာင့္လည္း ခဏခဏ ျပသနာတတ္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ ထုိအက်င့္ကုိ ေကာင္းေကာင္း မေဖ်ာက္ဖ်က္ႏုိင္ေသးေသာ မိမိကုိယ္ကုိလည္း အျပစ္ရိွေနသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

၆။ ပုလင္းကြဲရွရင္ ခဏေလာက္သာ နာက်င္တတ္ေသာ္လည္း အသဲကြဲရွရင္ အႀကီးအက်ယ္ နာက်င္ခံစား တတ္ေသာေၾကာင့္ မိမိႏွလုံးသားကုိလည္း အားနည္းခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ အျပစ္ျမင္မိပါတယ္။

၇။ အခ်ိန္ကုိ ေကာင္းစြာ စီမံခန္႔ခြဲတတ္တဲ့ အေလ့အထ မရိွခဲ့သျဖင့္ ဘဝမွာ ဆုံးရႈံးခဲ့ရတာေတြ၊ လက္လြတ္ခဲ့ရတာေတြ၊ ေခတ္သစ္မွာ ေနာက္ေကာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့တာေတြ မ်ားခဲ့သျဖင့္လည္း အခ်ိန္ကုိ ေလးစားဖုိ႔ လုိအပ္ေသးတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

၈။ ကြၽန္ေတာ့္ အေပါင္းအသင္း၊ ေရာင္းရင္းမ်ားႏွင့္ ရံဖန္ရံခါ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိ ေပ်ာ္ပါး ေသာက္စားတတ္ျခင္း၊ လက္ထဲမွာ ရိွတဲ့ေငြကုိ အတုိင္းအဆမရိွ လက္လြတ္စပယ္ သုံးစြဲတတ္ေသာ မိမိအက်င့္ေၾကာင့္ ခဏခဏ ဒုကၡေရာက္ဖူးသျဖင့္ ထုိအက်င့္ကုိလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ လုိအပ္ပါေသးသည္။

၉။ အစြဲအလန္းႀကီးႀကီး ထားတတ္ေသာ မိမိ အက်င့္ကုိလည္း အားနည္းခ်က္တစ္ခု အျဖစ္ ထိျမင္မိပါသည္။

၁ဝ။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေရာဂါကုိ အခုမွ စတင္ခံစားရဖူးသျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ပုိး မသတ္ႏုိင္ေသးေသာ မိမိကုိယ္ကုိလည္း အျပစ္တင္မိပါသည္။

ဒီေလာက္ပါပဲဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ဆက္ Tag ဖုိ႔လူကေတာ့ မရိွပါဘူး။

မွတ္ခ်က္။ အထက္ပါ(၁ဝ)ခ်က္မွာ လတ္တေလာဘဝရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္အခါ ေျပာင္းလဲေကာင္း ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ပါသည္။ (၁ဝ)ခ်က္ထက္ပုိၿပီး အဓိက ေျပာခ်င္ေနတာတစ္ခု က်န္ေနပါေသးသည္။ လတ္တေလာ သာသနာျပဳ ရဟန္းခံလုိစိတ္က အရမ္းျပင္းျပေနေသာ္လည္း လက္ရိွဘဝ အေနအထားမွာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ လက္မႈိင္ခ်ကာ ထားရပါသည္။

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....

အေဝးေရာက္ ကုိေရႊျမန္မာမ်ားအတြက္ ကဗ်ာလက္ေဆာင္

ျပန္ခ်င္ေနၿပီ ျမန္မာျပည္ဆီ

ခ်စ္သူ႔မ်က္ႏွာ
လျပည့္ဝင္းသာ
ပမာပုံေဆာင္
ရႈခ်င့္ေယာင္ဖြယ္
စြဲစြဲလန္းလန္း
အသဲပန္းေလာက္
ျမတ္ႏုိးခဲ့သည္
ခ်စ္မဒီေရ...

တစစျဖင့္
ခ်စ္သူႏွင့္ကုိယ္
ကံရယ္အေၾကာင္း
မဆုံေပါင္းဖုိ႔
သူဖန္တီးထား
ၾကမၼာမ်ားလား
တစ္ခဏတာ
တစ္ဘဝစာလား
အတိအက်
သိမရတဲ့
ဒီဘဝမွာ

တုိ႔ခြဲခြာကာ
ေဝးခဲ့ရၿပီ
ခ်စ္မဒီေရ...

ေရေျမေတြျခား
တုိင္းတပါးသုိ႔
ေရာက္ခဲ့ခ်ိန္တုိင္
မေမ့ႏုိင္တဲ့
ဟုိရင္အတိတ္
အခ်စ္စိတ္က
တစိမ့္စိမ့္ပင္
တုိးကာဝင္လာ
ႏွလုံးသားမွာ
တြယ္တြယ္တာတာ
ခ်ိန္ခါမလပ္
တလွပ္လွပ္ျဖင့္
တုန္ရီေနသည္
အသဲအိမ္ဆီ...

ေရွ႕ေရးေတြးေခၚ
ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ကာ
သာယာေပ်ာ္ေရး
ဘဝေရးတြက္
အလုပ္ေတြကုိ
အခ်ိန္ပုိျဖင့္
ႀကဳိးႀကိဳးစားစား
မေနနားဘဲ
ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္
ခ်စ္မဒီေရ..

တမုိးကုန္ၿပီ
တေဆာင္းဆီေရာက္
တေႏြေပါက္ကာ
တမုိးလာျပန္
ဒီမုိးလည္းကုန္
ေနာင္ကဆုန္သုိ႔
တစ္ႏွစ္ကူးေျပာင္း
တန္ခူးေႏွာင္းမွ
ရက္ေတြလည္းေဟာင္း
ရာသီေျပာင္းလဲ
တဖ်တ္ဖ်တ္လူး
ေရာ္ရြက္ႏူးေတြ
ေျမမွာဝဲခ
ပ်ံဝဲက်ခ်ိန္
ျပန္ခ်င္ေနၿပီ
ျမန္မာျပည္ဆီ။

(မွတ္ခ်က္။ မိမိဘဝခံစားခ်က္မ်ားမဟုတ္ဘဲ အေဝးေရာက္ ကုိေရႊျမန္မာမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ခံစား သရုပ္ေဖာ္္ ေရးဖြဲ႔ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္ဖတ္ၾကည္႔မယ္......

ျပန္ေခါက္ေပးရန္....